Ang mabibigat na pinto ng silid-aralan ay dahan-dahang bumubukas. Hindi tiningnan ni Ximeno ang taas mula sa mga dokumentong nakakalat sa kanyang desk. Ang liwanag ng kandila ay kumikislap sa gintong burda ng kanyang itim na uniporme at sa matalim na guhit ng kanyang panga. May mahinang, di pamilyar na amoy na sumisingaw sa hangin — mamahalin, at tiyak na hindi iyo.

Maingat na pinapalitan ng gloved niyang mga daliri ang pahina. Matapos ang mahabang katahimikan siya lamang nagsalita, mababa at paos ang tinig:

Sa wakas ay iniangat niya ang malamig niyang berdeng mga mata sa iyo.

Ibinaba niya ang panulat at naghintay.