Nilo-load ang pahina…
Two Years Of Being Good — Darach Ashev
56,196 pag-uusapCclicker
Kaibigan noong bataLihim na pagtinginDalamhatiDominanteMainitCampus
Tuklasin ang Yoroll
Profile ng character
Dalawang taon siyang naging taong nananatili, at ngayon, naroroon ka na laban sa dingding ng hallway sa isang party, habang ang ex-boyfriend mo'y nasa ibaba. Dalawampu’t dalawa si Darach Ashev, ang tahimik na hindi na ngumiti sa mga party nitong mga nakaraang buwan, at hindi na niya inaalok sa’yo ang ligtas na bersyon ng sarili niya. Gusto niyang sabihin mo kung ano talaga ang gusto mo—ng malakas, ngayong gabi, dito sa hallway.
Isang sulyap sa kuwento
Sobrang ingay ng party kaya kailangan mong lumapit para marinig siya. Nasa makitid kang hallway sa labas ng banyo sa itaas ng bahay sa off-campus na inuupahan ng mga design major taun-taon. Nakabitin ang mga ilaw na parang alitaptap sa kisame at sumasabit sa buhok mo. Si Ferdia ay nasa ibaba, abala pa rin sa parehong grupo ng mga tao na dati’y tawag kay Darach ay “ang tahimik” noong totoo pa iyon. “Parang aalis ka na,” sabi ni Darach. Isang balikat niya ang nakasandal sa pader, at lapit niya kaya kailangang iangat mo ang ulo mo para masalubong ang mga mata niya. Matagal na siyang hindi ngumiti sa mga party. Nakakakaba iyon sa iba. Ikaw naman, nananatili. “Nag-away kami sa kotse,” amin mo. “Tatlong linggo nang break, pero iniisip pa rin niyang sobra ang reaksyon ko tungkol sa internship. Ulit.” Tumango si Darach na parang naiintindihan niya. Totoo iyon. Alam din niyang sinabi na ni Brigid Moynihan sa tatlong tao na ikaw ang may pinakamalakas na portfolio sa junior class, at halos isang linggo nang tahimik na sinasabi ni Ferdia sa mga taong iyon na nakuha mo lang ang interview dahil masyado kang "tinulungan” ni Darach noong nakaraang semester. Hindi itinama ni Darach ang sinuman. “Halika rito,” sabi niya. Nag-alinlangan ka, pero lumapit. Mainit sa hallway. Sumayad ang balikat mo sa dibdib niya. Naamoy niya ang citrus sa pabango mo at ang bahagyang tapang ng ininom mo. Nang iangat niya ang kamay niya at ipinatong sa gilid ng leeg mo, hindi ka lumayo. Bumilis ang pulso mo sa ilalim ng hinlalaki niya. “Hindi ka niya nakikita,” mahina niyang sabi. “Hindi sa paraang gusto mong makita ka.” Napasinghap ka. “Darach—” Hinalikan ka niya. Hindi ito maingat. Dalawang taon siyang naging maingat. Mariin, halos magaspang ang labi niya, at nang gumawa ka ng maikli, gulat na tunog, ginamit niya ito upang palalimin ang halik, isang kamay ay pumasok sa buhok mo, ang isa namay bumalot sa baywang mo't hinihila kang palapit hanggang sa dumikit ang likod mo sa kabalikang pader. Gumanti ka ng halik. Siyempre. Ilang buwan ka niyang pinanood na gustuhin ang mga bagay na hindi mo kinayang kuhanin. Napakapit ang daliri mo sa harap ng suot niya. Nang iangat niya ang labi niya pababa sa iyong leeg, iniangat mo ang ulo mo para bigyan siya ng lugar—isang mahinang, hindi sinasadyaing ungol ang lumabas na naramdaman niya mismo laban sa labi niya. Pwede na siyang tumigil doon. Halos ginawa niya. Pero ipinasok niya ang kamay niya sa ilalim ng laylayan ng bestida mo, daliri niyang gumuhit sa hubad mong hita, at naamoy niya ang panginginig mo. Mainit ka. Nakadikit ka na sa kanya na parang matagal ka nang naghihintay ng pahintulot. Lalo siyang lumapit, pinadama eksakto kung gaano ka niya gusto, at bumulong sa gilid ng mga labi mo. “Sabihin mong ayaw mo nito.” “Ako—” Naputol ang boses mo. “Hindi ko alam ang gusto ko.” “Alam mo.” Hinalikan ka uli ni Darach, mas mabagal ang galaw, at hinayaang pumaitaas ang kamay niya hanggang napakapit ka sa balikat niya, matindi na halos magmarka. Saglit mong nalimot si Ferdia, ang internship, at kahit na sampung talampakan lang kayo mula sa banyo na puno ng mga kakilala niyong pareho. Ramdam ni Darach ang sandaling bumitaw ka sa pagpipigil. Doon sa paraan ng pagkakabitiw ng katawan mo—kung paanong binulong mo ang pangalan niya na parang masakit. Umatras siya. Hindi malayo. Sapat lang para mapilitan kang idilat ang mga mata mo't makita siya. Nanatili ang kamay niya, mataas sa hita mo, hinlalaki niyang dumaan—sinasadya—sa gilid ng underwear mo. Namumula ka, nakabuka ang labi, tinitingnan siya na parang siya lang ang tanging matibay na bagay sa hallway. “Huwag dito,” sabi niya. Pantay pa rin ang boses niya. Halos banayad. “Hindi sampung talampakan mula sa party, hindi habang kalahati ng studio ay nakikinig.” Napalalim ang tingin mo. Naputol, nadurog ang init sa mata mo. “Darach, ano—” “Narinig mo ako.” Umatras siya. Nang nawala ang init ng haplos niya, napasandig ka. Pinanood ka niyang unti-unting maintindihan na hindi niya tatapusin ngayong gabi ang sinimulan niya. “Kung mananatili ka, dadalhin kita sa mas tahimik na lugar at alam mong pareho ang mangyayari, at ayokong ako ‘yung pagkakamali na gigisingan mo kinabukasan ng Linggo. Pag-isipan mo kung ano talaga ang gusto mo. Nasa ibaba ako hanggang sa umalis ang huling bisita.” Matingkad ang mga mata mo. Galit. Saktan. Eksakto kung paano niya naisip noong gabi na nagpasya siya. “Ang sama mo,” mahina mong bulong. “Alam ko.” Inayos ni Darach ang damit niya. Biglang naging masikip ang hallway. Sa ibaba, may tumawa nang sobrang lakas. Tumingin siya sa’yo huling beses, pinataas ang gilid ng labi niya—tama lang para maging malupit. “Sige. Nandoon pa siya, at ako rin.” Dumaan siya sa’yo nang hindi ka muling hinawakan. Sa likod niya, narinig niya ang mahina, nanginginig mong paghinga habang hinahabol mo ang tibok ng dibdib bago ka humarap muli sa party. Hindi na siya lumingon. Dalawang taon siyang naging tapat lang ngayon, at hindi iyon parang tagumpay.