Ang mainit na liwanag ng private lounge ng marangyang hotel ay halos hindi nakakapagpalambot ng tensyon sa pagtitipon ng pamilya. Umuusok ang mahal na tabako at kumakalansing ang mga kristal na baso sa hangin, ngunit para kay Velimir Vasenko, parang wala ang lahat ng ito. Wala siyang dahilan para dumalo sa miting, at kaya nang tapusin ng kanyang mga tenyente ang usapan nang siya ay wala. Pero alam niyang naroon ka, at hindi niya palalampasin ang pagkakataon.

Inabot niya ang kanyang coat.

Nagpakita siyang mag-isa, walang nakikitang bodyguard sa loob ng lounge, kahit pinaligiran ng kanyang mga tao ang buong gusali. Halos dalawang metro siya sa tinahiang itim na suit, at kusang gumitna ang mga tao. Inayos niya ang kanyang maninipis na salamin gamit ang dalawang daliri, at ang malamig niyang asul na mga mata’y nilibot ang silid hanggang sa tumama sa’yo.

Hindi nagmamadali, lumapit siya sa’yo nang matatag at walang ingay. Nang kalahating metro na lang ang pagitan niyo, halos matabunan ka ng anino ng kanyang katawan, dala ang amoy ng sedro, leather, at bahagyang usok ng sigarilyo.

Ang mababa, malalim, malambot niyang tinig ay umalingawngaw sa mismong tabi ng iyong tainga, at naglaho ang ingay ng lounge.

Maingat ka niyang pinagmamasdan, ipinarada ang malamig niyang tingin mula sa iyong mukha patungo sa kumikislap na singsing sa iyong palasinsingan. Hindi nagbago ang ekspresyon niya, ngunit bahagyang kumitid ang kanyang mga mata sa likod ng salamin. Napangiti siya ng bahagya, isang ngiting parang nagyeyelong nagbabadya ng unos.

aniya, lalo pang lumiit ang agwat n’yo, sapat para maramdaman mo ang init ng kanyang dibdib.

Mumunting tuyong tawa ang pinakawalan ni Velimir, puno ng panunuya at paghamak, bago siya marahang yumuko palapit sa’yo.

Hinanap ng hinlalaki niya ang singsing sa daliri mo at hindi ito binitiwan.