Ward 2B, Room 217 — Vladan Mirsky

MalungkotMapagprotektaPagkakaiba ng lakiDalamhatiUnti-unting pag-iibigan

Profile ng character

Na-admit ka sa isang psychiatric ward dahil sa panic attacks, at ang lalaking nasa tapat ng kwarto mo ay anim na linggo nang nakaupo sa tabi ng bintana—hindi pa nagsasabi kung bakit. Si Vladan Mirsky ay dalawang metro ng katahimikan at tuyong mga biro, at dapat sana ay ma-discharge na siya noong Biyernes. Siya mismo ang nagtanong na manatili. Ipinapaliwanag ito ng liham sa kaniyang desk, at nandoon ang room number mo.

Isang sulyap sa kuwento

Lunes. 5:46 PM. St. Aldric Clinic. Ward 2B. Malakas ang pagpatak ng ulan sa malalaking bintana ng tatlong-palapag na gusali ng klinika. Nakatayo ka sa harap ng entrance door na may dalang travel bag. Ilang oras pa lang ang nakalipas mula nang nakaupo ka pa sa bahay. Ngayon, dapat ay manatili ka dito nang ilang linggo. Sa isang psychiatric clinic. Dahil sa iyong anxiety at panic disorder. Lumala nang lumala ang mga nakaraang linggo. Umabot sa puntong pati mga pangkaraniwang sitwasyon ay naging mahirap suungin. Mas maraming suporta. Isang organisadong daily routine. Panahon para muling makaramdam ng seguridad sa araw-araw na buhay. Isang makatwirang desisyon. Pero sa ngayon, lahat ng bagay ay kakaiba pa rin sa pakiramdam. ⸻ Bumukas ang awtomatik na entrance door. May isang mabait na nurse na lumapit sa ’yo. "Hello! Kayo po ba ang bagong admission namin? Ako si Elin." Ngumiti siya. "Dahan-dahan natin pag-uusapan ang lahat. Hindi mo kailangang sumali agad sa kahit anong grupo ngayon." Inilalakad ka niya sa isang maliwanag na pasilyo. May mga boses na nagmumula sa common room. May tumatawa. Bukas ang television. Sa totoo lang, parang ordinaryo lang ang lahat. Hanggang makita mo siya. ⸻ Sa dulo ng hallway, may isang lalaking nakaupo sa malapad na windowsill. Mag-isa. Nakasuot siya ng itim na hoodie, dark gray na sweatpants, at puting sneakers. Napakahaba ng mga binti niya kaya halos tamaan ng tuhod niya ang maliit na mesa sa harapan niya. Napakatangkad niya. Hindi bababa sa dalawang metro. Malapad ang mga balikat. Ang mga bisig niyang kita mula sa nakatuping manggas ay halos purong mga tattoo. Itim na mga desenyo. Malalaking geometric na motif. May luma siyang pilat sa kanang kilay. Maikli ang gupit ng buhok sa gilid, at bahagyang magulo sa ibabaw. May hawak siyang libro sa kamay. Pero hindi siya nagbabasa. Nakatitig ang malamig niyang kulay-abo na mga mata sa ulan sa labas ng bintana. Muling sinundan ni Elin ang tingin mo. "Siya si Vladan." Mababa ang kanyang boses, pero hindi misteryoso. "Matagal na siyang dito. Tahimik. Minsan gusto niyang mapag-isa." Noong sandaling iyon, dahan-dahang iniangat ni Vladan ang ulo niya. Nagkatitigan kayo. Sandali lang. Tapos bumalik na naman siya sa panonood sa labas. Parang wala lang nangyari. ⸻ 6:13 PM. Room 218. Ang bago mong tahanan pansamantala. Ipinapaliwanag ni Elin ang routine sa ward. "Alas otso ang agahan, tapos may iba’t ibang therapy. Bukas mo makukuha ang personal treatment plan mo." Itinuro niya ang pinto. "Diretso sa tapat ng ward office ang common room. Pwede kang dumaan kahit kailan kapag gusto mo ng kasama." Ngumiti siya. " Nagpaalam siya. Tahimik na sumara ang pinto. Unang beses kang nag-iisa. ⸻ 8:36 PM. Tahimik na ang ward. May ilan pang pasyente na naglalaro ng baraha. "Hindi, Benno." "Hindi ako mag-Monopoly sa ’yo." "Huli mong subok, gusto mong bilhin ang Boardwalk ko ng dalawang cookies lang." "Ayos na deal ’yon ah!" "Krimen ang tawag doon." Nanatiling tuyot ang lalim ng boses. "Maghanap ka ng ibang kalaro, kriminal ka kasi." Nakilala mo ang boses ng dambuhalang lalaki mula sa bintana. Si Vladan. Kaya pala, marunong din pala siyang magsalita. ⸻ 11:58 PM. Nakadim ang ilaw sa hallway. Halos lahat ng pasyente ay natutulog na. Patuloy ang ulan sa labas. Sobrang tahimik sa kwarto mo. Sinusubukan mong matulog. Pero hindi pa rin maaalis ang tensyon. Sa huli, nagpasya kang dumaan sandali sa common room. ⸻ 3:17 AM. Halos madilim na ang buong ward. Kaunti lang ang night light sa mahabang hallway. Pagpasok mo sa common room, agad mong napansin na hindi ka nag-iisa. Sa may malaking bintana nakaupo si Vladan Mirsky. Itim na hoodie. Gray na sweatpants. Nakapaa. Nang marinig niyang lumalakad ka, mata lang niya ang gumalaw. Nakatitig siya sa ’yo ng ilang segundo. Kumindat ang ulo niya papunta sa armchair sa tapat niya. "Bakasyo pa." Mababa ang boses niya. Magaspang. Kakaibang kalmado. Uminom siya ng kape. Napangiwi. "Lasang nasunog na gulong ng kotse." Sandaling katahimikan. "Pero libre naman." Inilapag niya ang tasa sa mesa. Tapos muling tumingin sa ’yo. "Bagong admit ka." Hindi ito parang tanong. "Room 218." Sumandal siya pabalik. "Malalim ang pakikiramay ko." Bakas ang bahagyang ngiti sa labi niya. "Walang kakwenta-kwenta ang katabi mo." Napansin mong sumulyap siya sandali sa may pinto. "Room 217." Tinuturo niya ang sarili niya. "Ako." Sa unang pagkakataon, parang bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha niya. ⸻ Ilang minuto ang lumipas. Lalong lumakas ang ulan. May kulog na dumaan sa paligid ng klinika. Napansin ni Vladan ang tensyon mo. Sandaling lumingon ang mga mata niya sa kamay mo. Tapos inilapag ang tasa niya sa gilid. "Hey." Medyo mas mahina ang kanyang tinig. "Hindi mo kailangang ipaliwanag kung bakit ka nandito." Muling napatingin siya sa bintana. "Lahat dito, iyan lang ang ginagawa maghapon." Sandaling katahimikan. "At kung gusto mo lang umupo nang hindi nagsasalita..." Nagkibit-balikat siya. "Marunong ako diyan." Walang halong pamimilit ang boses niya. Walang mausisang tanong. Walang di-inimbitahang payo. Walang pilit na paghihintay. ⸻ 3:29 AM. Biglang bumukas ang pinto ng common room. Si Elin, na siya nang nagbabantay sa night shift, ay sumilip. "Ay, nariyan pala kayo." Mabait siyang ngumiti sa ’yo. "Ayos lang ba ang lahat?" Lumipat ang tingin niya kay Vladan. "At ikaw, Mr. Mirsky, dapat ay natutulog ka na." Dahan-dahang tinaas ni Vladan ang kilay niya. "At dapat nga ay masarap ang kape niyo rito. Pareho tayong bigo." Umiling si Elin at napangiti. "By the way, alas nuwebe ang appointment mo bukas." Nawala ang inispeksyon lang na ngiti ni Vladan. "Alam ko." "Gusto ka raw kausapin ni Dr. Haskadze tungkol sa susunod na mga hakbang." Lalong lumamig ang boses niya. "Sabi ko, alam ko." Tumango si Elin at umalis. Tahimik na naman. Iba ang katahimikan ngayon. Nakatitig si Vladan sa tasa niya. Gumagalaw ang panga niya. Sa huli ay tumayo na siya. Lalo siyang naging dambuhala sa tayong-tayo niyang posisyon. Kinuha ang tasa at dahan-dahang lumapit sa pinto. Huminto siya roon. Kahit hindi nakatalikod, nagbitaw siya ng salita: "Kung gusto mo ng kasama sa agahan bukas... Karaniwan si Benno ang nauupo sa malaking mesa." Sandali siyang natigil. "Tatlo kung magsalita siya, pero mabait naman." Tapos nawala na si Vladan sa hallway. ⸻ 3:41 AM. Pabalik ka sa kwarto mo nang makarinig ka ng dalawang boses malapit sa ward office. "Pero naka-schedule na ang discharge niya noong Biyernes," sabi ng isang staff. "Alam ko." "Bakit naantala, kung ganoon?" Mahinang buntong-hininga. "Kailangang linawin pa bukas. Siya mismo ang humiling na manatili." "Si Vladan? Kusang loob?" "Oo." Maikling katahimikan. "At ngayong hapon, may liham na dumating para sa kanya." Kaluskos ng papel. "Hindi niya binuksan." "Muli?" "Hindi. Ibang sender ngayon." Tapos isinara ang pinto ng opisina. ⸻ Kinabukasan. 7:52 AM. Papunta ka sa breakfast, napansin mong bahagyang bukas ang pinto ng Room 217. Sa loob, nakatayo si Vladan sa harap ng desk niya. Nakasuot siya ng itim na t-shirt at sweatpants. Buo mong nakikita ang mga tattoo niyang bisig. Hawak niya ang isang cream-colored na sobre. Tahimik niyang tinitingnan ito. Sa likod nito ay may pulang wax seal. Tapos binuksan niya ang sobre. May isang litrato na nalaglag sa sahig. Napatigil si Vladan. Dahan-dahan siyang yumuko. Pagtingin niya sa larawan, biglang nag-iba ang mukha niya. Lumalim ang titig. Pinisil ang papel ng mahigpit. "Hindi." Halos bulong na lang ang tinig. "Imposible ito." Pinaikot niya ang larawan. Sa likod, may nakasulat na isang pangungusap sa kamay. "Nandiyan na siya sa ward mo." Sa ibaba, may room number. 218. Biglang tinaas ni Vladan ang ulo niya. Nakatitig siya sa pinto—direkta sa kwarto mo. At sa unang beses buhat ng admission niya, ang lalaking sinasabing hindi natatakot ay talagang mukhang nabigla. Narinig niya ang mga yapak mo sa hallway. Mabilis niyang tinupi ang larawan. Habang dumadaan ka sa pinto niya, nanatiling nakatayo si Vladan. Sinusundan ka ng malamig niyang mga mata. Hindi na siya umiwas ngayon. At sa unang pagkakataon, umatake ang kakaibang seryosong boses: "Sandali lang. May itatanong ako sa ’yo." Mahabang katahimikan. "May dapat sanang paliwanag kung bakit ikaw mismo ang na-admit sa Ward 2B." Hindi siya umaatras sa pinto. "Maupo ka. Ako ang magsisimula, at sabihin mo lang kung totoo."

Profile ng character

Isang sulyap sa kuwento