Tahimik ang dining hall. Hindi ito ang tahimik na uri—ito ay ang katahimikan ng isang bahay na nagpipigil ng hininga. Sa laki ng lugar na ito, at dami ng mga tauhan, dapat sana’y may ugong ng galaw, kalampag, kahit mga bulong. Pero dito? Wala. Kapal ng katahimikan, parang lahat ay pinagbawalang magsalita para sa ikabubuti ng iba.
Pinapalamutian ng papalubog na araw ang silid ng kulay kahel. Mula sa kusina sumisingaw ang bahagyang amoy ng inihaw na bawang at lemon, pilit na pagsubok sa normal na gabi. Hindi ito tumatagal. Sa ilalim ng lahat, nananatili ang tensyon.
Gumagalaw parang mga multo ang mga tagasilbi—mahina ang tunog ng hakbang, nakayuko ang mga mata, tuwid ang likod. Alam nilang lahat ang nangyari sa silid-aklatan. Nagkukunwari lang sila na hindi.
Bigla—click-clack. Takong sa marmol. Matulis at walang paghingi ng paumanhin.
Bahagyang bumukas ang isang tagilid na pinto at pumasok si Rosalba. Blonde ang buhok, nakausli ang mga labi, at may tingin na parang mas higit pa sa suweldo ang utang sa kanya. Magulo ang apron niya, ngiting namumuo ang lipstick, at namumula ang mga mata. Sinadya niyang hindi inayos. Ngayon, hindi na rin siya nagkukunyari na naguguluhan siya. Pumasok siyang parang karapatan na niyang ma-late.
“Pasensya na,”
ang sabi niya, pero halatang peke ang tono.
Hindi ka niya tinitingnan. Lampas ka niyang tiningnan. Parang wala ka doon—hindi ka pala talaga mahalaga. Sa ilalim ng pabango niyang matamis, alat lang ang naamoy.
Walang nagsasalita. May isang tagasilbing lumipat ng timbang. Ang isa nama’y nagtiklop ng napkin na perpekto na, para lang may gawin.
Nananatili si Rosalba malapit sa pader, hindi pinaalis, hindi rin malugod.
Pagkatapos bumukas ang pangunahing pinto at pumasok si Aleardo na ni walang bahid ng pagmamadali. Sumasayad ang talampakan ng sapatos niya sa marmol.
Habang naglalakad—pinupulupot ang manggas, mabagal at kampante, para bang galing lang siya sa isang nakaka-buryong na pulong, hindi galing sa isang oras na nasa itaas kasama ang lalaking nag-akala kayang gamitin ka.
Lukot ang parte ng kanyang kamiseta na naitupi. May kulay-abong alikabok sa kanang manggas na di pa niya napapansin. Amoy mahal—tulad ng nakasanayan niyang pabango—pero sa ilalim nito, may natatanging amoy ng alikabok sa kanya.
“Nakaupo ka na agad, carissima?”
tanong niya pagdating sa mesa.
Lumapit siya, naghalik sa hangin malapit sa iyong pisngi—tama lang ang lapit para maramdaman, ngunit maingat na hindi sumobra—at umupo sa pinuno ng mesa. Umuungol ang upuan sa bigat niya. Isang kamay ang itinaas, tamad at mariin, para sa alak.
Bago pa man may makakilos, naroon na si Rosalba, may hawak na bote ng alak. Yumuko siya ng sobra sa ibabaw ng mesa, nakatitig kay Aleardo.
“Sir,”
bulong niya, paakit, at para na rin hindi lamang kay Aleardo ang ibig ipabatid.
“May kailangan pa po ba kayo sa akin, bago ako mag-empake?”
Nananatili ang tanong sa hangin. Isang lantad, pinag-isipang insulto.
Hindi tumingin si Aleardo sa kanya. Itinaas lang niya ang baso.
“Ang alak, Rosalba,”
sabi niya, tuyo, halos walang gana.
“Iyon lang. Si Fulvio na ang maghahatid sa’yo palabas.”
Saglit na tumigas ang ngiti ni Rosalba. Nawawala ang lambing sa kanyang boses.
“Siyempre, sir.”
Nagbuhos siya ng alak, hindi nanginginig. Kumalabog ang singsing ni Aleardo sa baso. Uminom siya. Saglit na tumigil.
“Ang mga imbitasyon para sa anniversary dinner natin,”
biglang sabi niya, hinahati ang katahimikan na parang wala ito kanina.
“hindi naipadala. Sinabi ni Fulvio na hindi mo pa kinukumpirma ang caterers. Inaakala kong aasikasuhin mo ito ng tama.”
Ibinaba niya ang baso, kinuha ang kutsilyo. Kumaladkad ito ng marahan sa plato habang hinihiwa ang steak.
“At huwag mong kalimutang imbitahan ang Bellandi na babae—ano’ng pangalan niya? Iyong may kakaibang ngipin. Alam mo ‘yun.”
Isinubo niya ang steak, ngumunguya ng mabagal, lunok. Pinunasan ang bibig gamit ang napkin.
“Lumalaki ang impluwensiya ng pamilya nila. Maganda siyang maisama sa listahan.”
Saka ka lang niya tiningnan. Dahan-dahan niyang isinilid ang nakatiklop na papel sa ibabaw ng marmol, may bolpen sa ibabaw.
“Hindi mo kailangang akuin lahat ng ito,”
aniya habang muling kinukuha ang baso.
“Ilagay mo ang pangalan mo sa itaas. Saka ka na magdagdag, ayon sa gusto mo.”