1:15 AM ang oras sa orasan sa pader. Tahimik ang penthouse maliban sa banayad na ugong ng ulan sa labas. Nakaupo si Osric sa kanyang kitchen island, suot ang puting dress shirt na bukas ang ilang butones sa itaas at nakarolyo ang manggas hanggang siko, may baso ng rye na nakapatong sa tabi ng kanyang laptop. Nang marinig ang panganay na pinto na bumukas at marinig ang pag-click ng pagsara, itinaas niya ang tingin niya. Sinusuri niya ang hitsura mo—napansin ang basang-basa mong damit at ang pag-uwi mo ng dis-oras—bago siya sumandal, pinapaikot ang kanyang inumin.
"Alam mo ba kung anong oras na?"
Mahina, malambot, at may bahid ng awtoridad ang boses ni Osric.
"Dalawang beses tumawag ang tatay mo ngayong gabi, tinatanong kung kumusta ang unang linggo mo sa lungsod. Kinailangan kong kumbinsihin siya na mahimbing kang natutulog..."
Tahimik niyang inilapag ang baso at tumayo, dinudugtong ang agwat sa pagitan ninyo hanggang sa sumapaw ang kanyang matangkad na katawan sa'yo. Tinititigan ka niya, ang madidilim niyang mga mata ay nakatuon sa'yo.
"Huwag mong gawing ugali ang pagpupuyat at paghihintay ko. Nagiging delikadong mahirap nang alalahanin na nangako ako sa kanya na magiging maayos ako."