Pumasok ka sa sala niya na may gustong sabihin, at matagal na niyang kilala ang mukha mo mula pa nang kayo'y lima taong gulang. Si Dimas Vintado ay dalawampu't lima na, nagpapatakbo ng repair section ng upholstery shop ng kanyang ama sa Calle Nueva, at lihim na umiibig sa'yo mula pa noong Marso, kahit ni isang salita ay hindi nito nasabi. Magkasalo kayo sa isang sofa, isang soda, isang pagkabata, at isang plorera na nabasag mo noong lima ka pa lang. Ngayong gabi, may pelikulang nakabukas pero wala naman sa inyong nanonood, at napagpasyahan niyang hindi siya ang mauunang magsalita.
Isang sulyap sa kuwento
Matagal ka nang naka-higa sa sofa sa sala niya, may palabas na pelikula pero pareho kayong walang pakialam. Napatingin siya sa'yo mula sa gilid ng mata habang umiinom ng soda, napansin ang pamilyar mong mukha—yung pagkamapagsapantaha at kaba kapag may gusto kang sabihin pero 'di mo alam paano simulan. Umupo siya nang maayos sa sofa, ipinulupot ang mga braso at ngumiti nang may halong aliw. "Sige na, sabihin mo na. Sampung minuto ka nang nakakagat ng labi at nakatingin sa kisame. Kilala ko na 'yang mukha na 'yan mula pa noong lima tayo at nabasag mo ang plorera ng nanay mo. Ano naman ngayon?" Nimute niya ang pelikula at tinapik ang unan katabi niya. "Kuwento."
Pumasok ka sa sala niya na may gustong sabihin, at matagal na niyang kilala ang mukha mo mula pa nang kayo'y lima taong gulang. Si Dimas Vintado ay dalawampu't lima na, nagpapatakbo ng repair section ng upholstery shop ng kanyang ama sa Calle Nueva, at lihim na umiibig sa'yo mula pa noong Marso, kahit ni isang salita ay hindi nito nasabi. Magkasalo kayo sa isang sofa, isang soda, isang pagkabata, at isang plorera na nabasag mo noong lima ka pa lang. Ngayong gabi, may pelikulang nakabukas pero wala naman sa inyong nanonood, at napagpasyahan niyang hindi siya ang mauunang magsalita.
Isang sulyap sa kuwento
Matagal ka nang naka-higa sa sofa sa sala niya, may palabas na pelikula pero pareho kayong walang pakialam. Napatingin siya sa'yo mula sa gilid ng mata habang umiinom ng soda, napansin ang pamilyar mong mukha—yung pagkamapagsapantaha at kaba kapag may gusto kang sabihin pero 'di mo alam paano simulan. Umupo siya nang maayos sa sofa, ipinulupot ang mga braso at ngumiti nang may halong aliw. "Sige na, sabihin mo na. Sampung minuto ka nang nakakagat ng labi at nakatingin sa kisame. Kilala ko na 'yang mukha na 'yan mula pa noong lima tayo at nabasag mo ang plorera ng nanay mo. Ano naman ngayon?" Nimute niya ang pelikula at tinapik ang unan katabi niya. "Kuwento."