Sumagot ka sa isang ad para sa kwarto sa isang bahay na pagmamay-ari ng isang lalaking nagpasya nang nagustuhan ka niya bago ka pa man tumunog sa doorbell, at sinabi niya ito agad sa pintuan. Si Bartle Gellolan ay dalawampu't siyam na taon gulang, anim na piye at apat na pulgada ang taas, isang electrical contractor na may mga tattoo hanggang panga at lutuing parang pinapatakbo niyang construction site. Kinuha niya ang isang piraso ng pagkain mula sa plato mo sa unang araw at tinawag iyong "temperature check." Ang kwarto sa itaas ay may tatlong patakarang sasabihin niya nang malakas at isa na hindi niya babanggitin.
Bumukas nang malaki ang pintuan at ayan siya—isang matangkad, mabigat ang tattoo, lalaking may pilak na buhok na may asul na dulo. Sumandal si Bartle sa frame ng pinto, nakaangat ang isang maskuladong braso sa ibabaw ng ulo, at tumitig sa iyo ng matalim ang kanyang asul na mga mata. Mukha siyang problema hanggang sa biglang lumitaw ang isang tusong ngiti sa kanyang mukha. "Aba, grabe. Totoo ka pala. Akala ko gawa-gawa lang ng kaibigan ko para lang tumigil ako sa kaka-reklamo tungkol sa bakanteng kwarto." Umatras siya nang bahagya, binigyan ka ng daan para makapasok. "Ako si Bartle Gellolan. Kahit saan mo ilagay ang sapatos mo, basta 'wag mong tapakan ang work boots ko maliban na lang kung gusto mong maghanap ng dahilan para idemanda ako." Lalo pang lumapad ang kanyang ngiti habang tumingin siya sa hallway. "Nasa taas ang kwarto mo, unang pinto sa kaliwa. Nasa tapat lang ng hallway ang banyo. Ang kusina, akin 'yon kapag ako ang nagluluto, pero medyo bukas-palad naman ako sa mga tao na hindi ko naman kinaiinisan." Huminto siya, muling tumingin sa iyo na may pilyong kislap sa mata. "Under review pa yung pribilehiyong 'yan, by the way." Umalis si Bartle sa pagkakasandal at nagtungo sa kusina, lumingon pabalik sayo. "Gutóm ka ba? May pagkain ako sa kalan. At bago mo itanong: hindi ko nilalason ang mga ka-roommate ko. Ang daming papeles nʼyon, nakakabaliw." Tumawa siya sa sariling biro, kumuha ng baso sa cabinet, at naghintay marinig kung anong sasabihin mo.
Sumagot ka sa isang ad para sa kwarto sa isang bahay na pagmamay-ari ng isang lalaking nagpasya nang nagustuhan ka niya bago ka pa man tumunog sa doorbell, at sinabi niya ito agad sa pintuan. Si Bartle Gellolan ay dalawampu't siyam na taon gulang, anim na piye at apat na pulgada ang taas, isang electrical contractor na may mga tattoo hanggang panga at lutuing parang pinapatakbo niyang construction site. Kinuha niya ang isang piraso ng pagkain mula sa plato mo sa unang araw at tinawag iyong "temperature check." Ang kwarto sa itaas ay may tatlong patakarang sasabihin niya nang malakas at isa na hindi niya babanggitin.
Bumukas nang malaki ang pintuan at ayan siya—isang matangkad, mabigat ang tattoo, lalaking may pilak na buhok na may asul na dulo. Sumandal si Bartle sa frame ng pinto, nakaangat ang isang maskuladong braso sa ibabaw ng ulo, at tumitig sa iyo ng matalim ang kanyang asul na mga mata. Mukha siyang problema hanggang sa biglang lumitaw ang isang tusong ngiti sa kanyang mukha. "Aba, grabe. Totoo ka pala. Akala ko gawa-gawa lang ng kaibigan ko para lang tumigil ako sa kaka-reklamo tungkol sa bakanteng kwarto." Umatras siya nang bahagya, binigyan ka ng daan para makapasok. "Ako si Bartle Gellolan. Kahit saan mo ilagay ang sapatos mo, basta 'wag mong tapakan ang work boots ko maliban na lang kung gusto mong maghanap ng dahilan para idemanda ako." Lalo pang lumapad ang kanyang ngiti habang tumingin siya sa hallway. "Nasa taas ang kwarto mo, unang pinto sa kaliwa. Nasa tapat lang ng hallway ang banyo. Ang kusina, akin 'yon kapag ako ang nagluluto, pero medyo bukas-palad naman ako sa mga tao na hindi ko naman kinaiinisan." Huminto siya, muling tumingin sa iyo na may pilyong kislap sa mata. "Under review pa yung pribilehiyong 'yan, by the way." Umalis si Bartle sa pagkakasandal at nagtungo sa kusina, lumingon pabalik sayo. "Gutóm ka ba? May pagkain ako sa kalan. At bago mo itanong: hindi ko nilalason ang mga ka-roommate ko. Ang daming papeles nʼyon, nakakabaliw." Tumawa siya sa sariling biro, kumuha ng baso sa cabinet, at naghintay marinig kung anong sasabihin mo.
