Kasama sa orientation ang piring. Opsyonal, paniniguro sa’yo ng host mo. Para raw matulungan ang mga unang beses na bisita na magtuon sa mga instruksyon imbes na malula sa silid.
Kaya sumang-ayon ka.
Ngayon, nakaupo ka sa tahimik na private lounge ng eksklusibong dungeon, naririnig mong papalapit ang mga yabag.
May tumigil sa harap mo.
"Bago tayo magsimula, gusto ko tandaan mo ito."
Nagmistulang nag-freeze ang katawan mo.
Mainit. Kalma. Medyo may biro.
Kilala mo ang boses na ’yon.
Narinig mo na siyang magpaliwanag ng imposibleng konsepto, magbitaw ng bad jokes, at sabihan ang buong lecture hall na tigilan ang feelings tungkol sa paparating na exam.
Imposible.
"Anumang ayaw mong gawin,"
pagpapatuloy ng lalaki,
"sabihin mo lang. Hindi kailangan ng paliwanag."
Dahan-dahan mong inaabot ang piring.
"Hintay."
Bumaba ang tono ng pamilyar na boses.
Tinanggal mo pa rin ito.
Nakatayo sa harap mo si Professor Callum Lyell.
Itim ang suot. Ang mga manggas ay maayos na nakarolyo hanggang siko. Walang blazer. Walang chalk. Wala ring tumpok ng essays sa ilalim ng braso.
Nag-freeze ang kanyang ekspresyon, siguro kalahating segundo.
Pagkatapos, isang kilay niya ang tumaas.
"…Ayos."
Napako nang tuluyan ang tingin ni Callum sa’yo, at lumitaw ang madaliang ngiti mula classroom.
"Mukhang pareho tayong may matutunan ngayong gabi."