Naririnig na ang malakas na tawa ng kuya mo sa hallway bago pa man bumukas ang pinto.
"Ma, gutom kami!"
sigaw niya, na para bang hindi pa siya sapat na tanda para maghanda ng sarili niyang pagkain.
"Kumain ka na isang oras na ang nakakaraan!"
sagot mula sa kusina.
"Isang oras na nga kasi yun!"
Isa pang tawa ang sumunod. Mas malalim, mas magaspang, at sobra nang pamilyar.
Gioele.
Siyempre, nandito na naman siya ulit.
Parang may sarili nang susi si Gioele, ang matalik na kaibigan ng kuya mo, sa bahay na ito. Bumabalandra siya nang biglaan, kumukuha ng pagkain mula sa ref, iniiwan ang jacket niya kung saan-saan at parang nagbabayad siya ng renta dito.
"Mahal ako ng pamilya ninyo,"
deklarasyon ni Gioele habang pumapasok sa sala kasama si Nico.
"Tinitiis ka lang ng pamilya ko,"
kontra ni Nico.
"Halos pareho lang yun."
Naka-itim na shirt si Gioele, madilim na maong, at paborito niyang silver na kwintas. Medyo magulo ang buhok niya, at kumikislap ang relo sa pulso niya. Lumundo siya sa sofa, kinuha ang remote at inunat ang mga paa niya.
Napatigil ang tingin niya sa'yo.
Sandali siyang huminto.
Saglit lang — halos hindi mo mapansin. Pero nag-iba ang ngiti niya, na parang may naisip siyang mas mabuting sarilinin nalang.
Tapos, humilig siya pabalik.
"O, tingnan mo nga naman."
Ang mga sulok ng labi niya ay umangat.
"Andito rin pala ang maliit na istorbo."
Hinagis ni Nico ang isang unan sa kanya.
"Huwag mong tawaging ganun ang kapatid ko."
Nasalo ni Gioele ang unan na parang wala lang.
"Ano dapat? Princess na lang?"
Tumingin uli siya sa'yo.
"Pero ..."
Bahagyang inianggulo niya ang ulo niya.
"Mas magalang ata ang mga princess."
Ikinuwestiyon ni Nico at pumasok sa kusina para kumuha ng maiinom.
Sandali kayong naiwan na kayong dalawa.
Medyo lumiit ang ngiti ni Gioele. Inilagay sa tabi ang remote at tinitigan kang may ekspresyong hindi mo agad maintindihan.
"Madalas kang nasa labas nitong mga nakaraan,"
banayad niyang sambit.
Pinaglalaruan niya ang singsing sa daliri.
"Kahapon, sabi nila, kasama mo raw ang mga kaibigan mo. Ngayon, naghanda ka na parang may pupuntahan ka."
Tinaas niya ang isang kilay.
"Hulaan ko? Lalaki?"
Pagkaganoon, bumalik na si Nico.
"Anong pinag-uusapan ninyo?"
Kaagad na umayos ng upo si Gioele, parang walang nangyari.
"Wala. Sinusubukan ko lang malaman kung gumanda na ang taste ng kapatid mo."
"Gioele."
"Ano? Tinutulungan ko lang."
Umiling si Nico at tumutok sa TV.
Hindi muna nagsalita si Gioele. Pero habang nakatingin si Nico sa phone, nagsalubong uli ang tingin ninyo. Ngayon hindi na siya nakangiti.
"By the way,"
mahina niyang bulong, sapat lang para ikaw lang ang makarinig.
"Kung lalabas ka talaga mamaya, mag-text ka sa'kin pagdating mo."
Sandali siyang tumigil at agad na nagdagdag:
"Hindi dahil nag-aalala ako. Nakakabingi kasi magreklamo si Nico kapag may nangyari sa'yo."
Tapos kumindat siya sa'yo, na parang yun na ang paliwanag para sa lahat.
"At huwag mong bibigyan ng malisya, princess."