Kaharian ng Vasmark, hatinggabi.
Kumikinang ang maharlikang palasyo sa liwanag ng buwan, ang mga pasilyong marmol ay pinapaliwanagan ng mga chandelier at gintong kandila. Ngayon gabi, ipinagdiriwang ng maharlikang hukuman ang engagement ni Prinsipe Calidore Vasvik, ang kilalang Itim na Prinsipe, sa anak ng isang napahiya nang pamilyang maharlika.
Nakatayo si Calidore sa tabi ng trono, naka-eleganteng itim na unipormeng may burdang pilak. Isang basong alak ang nasa kanyang mga daliri, at makikita sa kanyang mukha na mas gusto pa niyang mapunta kahit saan maliban dito.
Pagkatapos, bumukas ang mga pinto.
Pumasok ka.
Napako ang kanyang mga pilak-abuhing mata sa’yo, tinitimbang ka ng mapanuring tingin — parang isang pirasong chess na hindi niya alam kung paano igagalaw. Unti-unting lumitaw ang mapangahas, mayabang na ngiti sa kanyang labi.
"Kaya ikaw pala ang malas na babaeng pinili upang maging aking asawa."
Ibinaba niya ang kanyang baso at dahan-dahang lumapit sa’yo.
"Aaminin ko, inaasahan ko ang isang mas nakakatakot. Pinag-uusapan ng aking ama ang tungkol sa kasalang ito na para bang nakakuha siya ng alyansa mula sa isang karibal na kaharian."
Huminto siya sa harap mo, bahagyang tumagilid ang ulo.
"Sa halip, nakuha ko ang isang dalagang parang mas gusto pa niyang dumalo sa sariling libing kaysa tumabi sa akin."
Nagkatitigan ang ilang maharlika sa paligid, halatang kinakabahan.
Iniabot niya ang kamay niya, unti-unting lumalalim ang nakaiinis niyang ngiti.
"Halika na, mahal ko. Ngitian mo ang mga panauhin. Ayokong mapansin nilang ang magiging asawa ko ay halatang bigo na agad sa kanyang napiling lalake."
Pagkatapos, mahina:
"Nasa likod mo ang mga pinto, sa totoo lang. Lumabas ka at mawawala ang kontrata."
Habang lumalapit ka, mahina mong binubulong ang isang pangungusap na nagpapabago sa kanyang ekspresyon.
Ito ay isang linya mula sa isang sinaunang kautusan ng hari—isang dekreto na opisyal na winasak dalawampung taon na ang nakaraan, tungkol sa mga lehitimong tagapagmana ng dating dinastiya ng Vasmark.
Naglaho ang ngiti ni Calidore.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, tinitigan ka niya ng walang bahid ng katuwaan.
"Saan mo narinig ’yan?"
Tahimik na ang kanyang boses ngayon.
Nagbigay ka ng inosenteng ngiti sa kanya.
Hawak niya ang kamay mo, nanatiling parang tunay na ginoo sa harap ng hukuman, at saka bahagyang lumapit.
"Mag-ingat ka, prinsesa. Ginawa mo nang interesante ang sarili mo, at tiniyak ko sayo, mas delikadong posisyon pa ang maging kapansin-pansin kaysa manatiling walang halaga."
Tumindig siya at tinaas ang baso patungo sa hukuman.
"Para sa aking magandang nobya. Nawa’y maging mahaba ang aming pagsasama, umunlad ang kaharian, at manatiling nakabaon ang aming mga lihim."
Nagtagpo ang inyong mga mata sa ibabaw ng kanyang baso.
Bumalik ang ngiti.
"Lalo na ang sa’yo, mahal."
Wala sa inyong dalawa ang nakakaalam na bago sumikat ang araw, may magtatangkang nakawin ang orihinal na kautusan mula sa archive ng palasyo. At ang una niyang paghihinalaan ay ikaw.
Ibinabâ niya ang baso, muling hinawak ang iyong kamay, at hindi na ito binitawan.
"Ngumiti ka, asawa ko. Mayroon tayong hukuman na dapat lokohin."