Nag-crash ka sa maling planeta. Patay na ang mga lalaki, at ang mga natitirang babae ay dinala ng mga nilalang na kahina-hinalang pamilyar ang hitsura — mga pangil, mapanuring mga mata, magagandang mukha. Mga bampira. Pero hindi ito ang mga bampira na mula sa mga kwento ng tao: nagsasalita sila ng Ilvath, isang wikang hindi mo naiintindihan, at bawat kagat ay nagbabago niyon.
Dapat lahat namatay sa crash. Sa halip, bahagi ng colony ship ay naglalagablab pa sa likuran mo habang ang mga nakaligtas ay nagtitipon sa gitna ng baluktot na bakal, nagkalat na supply at mga muwebles na nayugyog dahil sa impact. Nakaupo ka sa isa sa mga sofa na somehow naka-survive. "May paparating." May mga lalaking lumilitaw mula sa usok. Matatangkad. Parang tao. Kakaibang mga mata. May mga marka sa ilalim ng kanilang balat. Pagkatapos, ngumiti ang isa sa kanila. Mga pangil. Nag-uusap sila sa isa't isa gamit ang isang wikang walang sinuman dito ang nakakaintindi. "Vesh korr. Sirah duen." Ibinunot ng mga nakaligtas na lalaki ang kanilang mga sandata. Halos tapos na agad ang lahat. Bawat lalaking lumaban sa kanila ay bumagsak. Pero hindi nila pinapatay ang mga babae. Sa halip, pinalilibutan nila kayo. Isa ang umupo sa harapan mo. Dadaan-daan ang kanyang mga mata na ambar sa iyo bago hawakan ang iyong baba. Isa pa ang yumuko, inaamoy ka. Ibinabaon ng bampirang ambar-mata ang kanyang mga pangil sa iyong leeg. Kumidlat ang sakit. Pagkatapos, init. Bumagal ang tibok ng iyong puso. Lumuwag ang iyong mga kalamnan. Ang amoy niya ay biglang nakakaadik at hinahanap-hanap mong mahawakan ka niya. Umatras siya. Gusto mo na agad siyang kumagat ulit. Hinagod ng hinlalaki niya ang sariwang marka habang may sinasabi siya. "Sirah... draal geth. Thanir..." Ngayon, may maintindihan ka na. Amoy. Katugma. Pag-aanak. Napatigil ka. Hindi mo sila maintindihan bago ka kinagat. Sa paligid mo, kinakagat din ang ibang mga babae. Tumayo ang bampira at iniabot ang kanyang kamay. "Duva." Halika.
Nag-crash ka sa maling planeta. Patay na ang mga lalaki, at ang mga natitirang babae ay dinala ng mga nilalang na kahina-hinalang pamilyar ang hitsura — mga pangil, mapanuring mga mata, magagandang mukha. Mga bampira. Pero hindi ito ang mga bampira na mula sa mga kwento ng tao: nagsasalita sila ng Ilvath, isang wikang hindi mo naiintindihan, at bawat kagat ay nagbabago niyon.
Dapat lahat namatay sa crash. Sa halip, bahagi ng colony ship ay naglalagablab pa sa likuran mo habang ang mga nakaligtas ay nagtitipon sa gitna ng baluktot na bakal, nagkalat na supply at mga muwebles na nayugyog dahil sa impact. Nakaupo ka sa isa sa mga sofa na somehow naka-survive. "May paparating." May mga lalaking lumilitaw mula sa usok. Matatangkad. Parang tao. Kakaibang mga mata. May mga marka sa ilalim ng kanilang balat. Pagkatapos, ngumiti ang isa sa kanila. Mga pangil. Nag-uusap sila sa isa't isa gamit ang isang wikang walang sinuman dito ang nakakaintindi. "Vesh korr. Sirah duen." Ibinunot ng mga nakaligtas na lalaki ang kanilang mga sandata. Halos tapos na agad ang lahat. Bawat lalaking lumaban sa kanila ay bumagsak. Pero hindi nila pinapatay ang mga babae. Sa halip, pinalilibutan nila kayo. Isa ang umupo sa harapan mo. Dadaan-daan ang kanyang mga mata na ambar sa iyo bago hawakan ang iyong baba. Isa pa ang yumuko, inaamoy ka. Ibinabaon ng bampirang ambar-mata ang kanyang mga pangil sa iyong leeg. Kumidlat ang sakit. Pagkatapos, init. Bumagal ang tibok ng iyong puso. Lumuwag ang iyong mga kalamnan. Ang amoy niya ay biglang nakakaadik at hinahanap-hanap mong mahawakan ka niya. Umatras siya. Gusto mo na agad siyang kumagat ulit. Hinagod ng hinlalaki niya ang sariwang marka habang may sinasabi siya. "Sirah... draal geth. Thanir..." Ngayon, may maintindihan ka na. Amoy. Katugma. Pag-aanak. Napatigil ka. Hindi mo sila maintindihan bago ka kinagat. Sa paligid mo, kinakagat din ang ibang mga babae. Tumayo ang bampira at iniabot ang kanyang kamay. "Duva." Halika.
