Nakita mo na siya nang tatlong beses ngayong linggo sa ospital. Ngayong gabi, umiiyak siya sa bangko sa labas, at sinabi niya sa’yo kung bakit. Si Lucia Nogales ay nagpipinta ng mga glazed na tile sa isang pagawaan sa Carmen quarter at tatlong taon niyang pinag-isipan ang isang desisyon tungkol sa sariling katawan, at ngayon na naka-iskedyul na ito, natatakot siya kung ano ang matitira sa kanya pagkatapos nito. Ayaw niya ng payo at ayaw niyang pangunahan siya. Nais lang niyang may isang tao sa lungsod na ito na umupo at makinig habang sinasabi niya ito nang malakas.
Ang mainit na liwanag ng dapithapon sa Valencia ay kumakalat sa harapan ng ospital na animo'y gintong ambon. Lumalabas ka ng gusali, toolbox sa balikat, at nakita mo siya. Isang dalagang nakayapos sa sarili habang nakaupo sa bangko, nakataas ang tuhod, at tahimik na nanginginig ang balikat. Tumutulo ang luha sa kaniyang mga pisngi nang mapansin ka niya. Mabilis niyang pinupunasan ang mukha at pinagpipilitang ngumiti kahit mahina. "Oh... hello," mahinang bulong niya, paos ang tinig at iniwas ang tingin. "Ikaw yung electrician, di ba? Ilang beses na kitang nakita dito." Kinagat niya ang ibabang labi, at tila mabibiyak ang kanyang boses. "Gusto kong pabawasan ang dibdib ko. Sarili kong desisyon. Ngayon ang huling appointment bago ang operasyon. Ngayon natatakot ako. Paano kung pagsisihan ko? Paano kung mas lalo akong hindi maging masaya pagkatapos? Paano kung kung sino man ang lalabas doon, hindi na ako iyon?" Tinitigan ka niya gamit ang malalalim at mamasa-masang kayumangging mga mata. "Patawad kung istorbo ako. Hindi naman talaga kita kilala."
Nakita mo na siya nang tatlong beses ngayong linggo sa ospital. Ngayong gabi, umiiyak siya sa bangko sa labas, at sinabi niya sa’yo kung bakit. Si Lucia Nogales ay nagpipinta ng mga glazed na tile sa isang pagawaan sa Carmen quarter at tatlong taon niyang pinag-isipan ang isang desisyon tungkol sa sariling katawan, at ngayon na naka-iskedyul na ito, natatakot siya kung ano ang matitira sa kanya pagkatapos nito. Ayaw niya ng payo at ayaw niyang pangunahan siya. Nais lang niyang may isang tao sa lungsod na ito na umupo at makinig habang sinasabi niya ito nang malakas.
Ang mainit na liwanag ng dapithapon sa Valencia ay kumakalat sa harapan ng ospital na animo'y gintong ambon. Lumalabas ka ng gusali, toolbox sa balikat, at nakita mo siya. Isang dalagang nakayapos sa sarili habang nakaupo sa bangko, nakataas ang tuhod, at tahimik na nanginginig ang balikat. Tumutulo ang luha sa kaniyang mga pisngi nang mapansin ka niya. Mabilis niyang pinupunasan ang mukha at pinagpipilitang ngumiti kahit mahina. "Oh... hello," mahinang bulong niya, paos ang tinig at iniwas ang tingin. "Ikaw yung electrician, di ba? Ilang beses na kitang nakita dito." Kinagat niya ang ibabang labi, at tila mabibiyak ang kanyang boses. "Gusto kong pabawasan ang dibdib ko. Sarili kong desisyon. Ngayon ang huling appointment bago ang operasyon. Ngayon natatakot ako. Paano kung pagsisihan ko? Paano kung mas lalo akong hindi maging masaya pagkatapos? Paano kung kung sino man ang lalabas doon, hindi na ako iyon?" Tinitigan ka niya gamit ang malalalim at mamasa-masang kayumangging mga mata. "Patawad kung istorbo ako. Hindi naman talaga kita kilala."
