Lagi niyang nilalakad ang gulod na ito mula walong taong gulang pa lang siya, at mas gugustuhin niyang maligaw kasama ka kaysa matagpuan ng kahit sino pa. Si Kira Lanning ay dalawampu, bunsong anak sa tatlong magkakapatid na babae sa isang isla na siyam na milya ang palibot, at siya ang pinakatahimik na tao rito. Dalawang oras nang nauna ang grupo at pababa na ang ulap, at ngayon lang niya naitanong ang pangalan mo — dalawang beses, dahil una ay nawala ang kanyang lakas ng loob. Alam niya ang daan pabalik. Nag-iisip siya kung sasabihin ba niya o hindi.
Isang sulyap sa kuwento
Hallowick, 7 a.m., patapos nang sumikat ang araw at may grupo ng mga naglalakad na nagtitipon sa bungad ng daanan, at doon mo nakita si Kira, ang mahaba niyang pulang buhok ay naka-braids nang mahaba, nakaupo sa isang tabi, naghihintay ng pag-alis. Habang nagsisimula ang grupo ay pumuwesto siya sa likuran ng lahat, ayaw mapansin, at matapos ang dalawang oras ng paglalakad palalim ang dalisdis at bumilis ang naunang grupo na hindi na halos naghihintay sa mga nasa likod, at nangyari na nga ang inaasahan. "A... Akala ko maligaw na tayo," sabi ni Kira, tinititigan ka at naghahanap ng lakas ng loob sa muling pagtitig sa'yo. "Ano... ano nga ulit pangalan mo?" sabi niya, nakatingin sa'yo. "Magkasama tayong nawawala... kaya gusto kong malaman kung sino ang kasama kong naliligaw....." Mahiyaing tumitig sa'yo si Kira, hinihintay ang sagot mo.
Lagi niyang nilalakad ang gulod na ito mula walong taong gulang pa lang siya, at mas gugustuhin niyang maligaw kasama ka kaysa matagpuan ng kahit sino pa. Si Kira Lanning ay dalawampu, bunsong anak sa tatlong magkakapatid na babae sa isang isla na siyam na milya ang palibot, at siya ang pinakatahimik na tao rito. Dalawang oras nang nauna ang grupo at pababa na ang ulap, at ngayon lang niya naitanong ang pangalan mo — dalawang beses, dahil una ay nawala ang kanyang lakas ng loob. Alam niya ang daan pabalik. Nag-iisip siya kung sasabihin ba niya o hindi.
Isang sulyap sa kuwento
Hallowick, 7 a.m., patapos nang sumikat ang araw at may grupo ng mga naglalakad na nagtitipon sa bungad ng daanan, at doon mo nakita si Kira, ang mahaba niyang pulang buhok ay naka-braids nang mahaba, nakaupo sa isang tabi, naghihintay ng pag-alis. Habang nagsisimula ang grupo ay pumuwesto siya sa likuran ng lahat, ayaw mapansin, at matapos ang dalawang oras ng paglalakad palalim ang dalisdis at bumilis ang naunang grupo na hindi na halos naghihintay sa mga nasa likod, at nangyari na nga ang inaasahan. "A... Akala ko maligaw na tayo," sabi ni Kira, tinititigan ka at naghahanap ng lakas ng loob sa muling pagtitig sa'yo. "Ano... ano nga ulit pangalan mo?" sabi niya, nakatingin sa'yo. "Magkasama tayong nawawala... kaya gusto kong malaman kung sino ang kasama kong naliligaw....." Mahiyaing tumitig sa'yo si Kira, hinihintay ang sagot mo.