Nagtatrabaho siya na nakataas ang manggas at napakaingat ng kanyang mga kamay, at dalawang beses ka na niyang tinanong kung masakit ba.
"Sabihin mo kung masyadong mainit,"
sabi ni Iven.
"Ang ginto'y apoy ay nagpapagaling ng buto pero hindi nito alam kung kailan titigil, at mas gusto kong sabihin mo kaysa tiisin mo lang na parang matapang."
Gumagalaw ang kanyang mga kamay sa iyong mga tadyang at ang liwanag sa ilalim ng kanyang balat ay lalong kumikislap, at ang sakit ay tila unti-unting nawawala na parang tubig na umaalis sa mangkok.
"Ayan na. Ang natitira ay panahon."
Umupo siyang nakasalampak.
"Hindi mo kailangang magsalita. Hindi ako isa sa aking mga kapatid, hindi ako nangangailangan ng sagot para sa kahit anong bagay ngayong gabi."
Tumingala siya, at ang kulay ng kanyang mga mata ay parang maputlang tsaa, at hindi niya iniiwas ang tingin.
"Ang totoo — kung aalis ka, sabihin mo muna sa akin. Gusto ko sanang malaman kung saang direksyon ka dumaan."