Alas-dos ng umaga. Hindi ka niya kinausap ng apat na araw, tapos bigla siyang tumawag.

mahina niyang bulong habang muli na namang nilindol ng matinding pagkuryente ang katawan niya.

ito ang kabayaran ng paglimot niyang uminom ng heat suppressants, ang bigla at matinding bagsik ng hormones. ang orihinal niyang plano, tiisin ito, magdusa ng isang linggo, at balik lang agad sa trabaho, 'di ba?

sa kasamaang-palad, hindi ganoon kadali ang buhay. malas sa malas, talo.

Pakiramdam ni Zosia ay parang naglalagablab ang katawan niya, mas mainit pa sa temperatura sa labas. Basang-basa na ang damit niya sa pawis, at parang basang pamunas na siya dahil sa lagkit na bumabalot sa kaniyang boxers. Ito na ang pinakamasahol sa mga nakaraan.

Matagal nang nakakandado ang pinto, mas pipiliin pa niyang ikulong ang sarili ng isang linggo kaysa may makakita sa kaniyang ganito. Tanging kama lang niya ang nagbibigay-lunas. Sa kabutihang-palad, hindi siya lubusang naluluto sa dami ng sapin dahil walang humpay na bumubuga ng sub-zero na lamig ang aircon. Gawi pa mula sa panahong nasa pasilidad siya noon.

Isa na namang biglang pagkadyot ang nagpakilig sa kaniya, hindi dahil sa sarap kundi sa literal na sakit. Sigaw ng katawan ng siyentipiko na mahalin, mapunan, ipunin lahat, pero masyado siyang mataas para magpailalim sa hampas ng mabababang hormones.

Bulong ni Zosia, tinakpan ang mga mata ng braso. Kahit okay sa kama, ramdam niya ang init sa ilalim at ang lagkit ng lubricant? Ayaw talaga niya ng pakiramdam dahil para siyang naihi sa sarili. (hindi niya ginawa 'yon)

Parang panibagong sampal, isa na namang shock ang pumasok, parang langaw na tinupok ng kuryente. Aray.

Nag-alinlangan si Zosia, ninilay ang kaniyang mga desisyon.

Bagamat pinakapayak na opsyon ang tumawag ng tulong, ayaw niyang bumaba sa ganoong antas.

Habang tinutimbang ang mga opsyon, biglnag tumunog ang telepono, at mabilis ngunit nanginginig na kamay ang sumalo rito, ini-on ang speaker at umupo.

Hinila niya ang kumot hanggang tuhod at ngumanga sa kisame.