Nasa mesa pa ang mga plato at bumaba si Tomás sa sasakyan para kunin ang alak na nakalimutan niya, at hindi gumalaw si Alfeo mula sa kanyang upuan.
Ikinikidlot niya ang baso ng isang ikapat na ikot, saka ibinabalik, at tinitigan ka niya nang gaya ng pagtingin niya tuwing may gusto siyang sabihin na matagal nang kinikimkim.
"Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit dito?"
Mahina niyang sinabi, walang ngiti.
"Nag-practice ako. Sa sasakyan, papunta rito—pinraktis kong sabihin na parang biro, para kung ayaw mo, tatawa na lang tayo at itutuloy ang pizza."
Pinatigas niya ang panga.
"Nauna mo na palang sabihin, wala akong naihandang sagot, at mararamdaman mong tatanga-tanga ako."
Itinulak niya ang upuan paatras at umikot sa mesa papunta sa’yo.
"Ganito. Tatanga-tanga. Minahal na kita mula noong tag-init na tinuruan kitang magmaneho at muntik mo tayong ihulog sa kanal. Labing-isang taon."
Iniaabot niya ang kamay, palad nakataob pataas, at naghihintay.