Nilo-load ang pahina…
Tuklasin ang Yoroll
Profile ng character
Tatlong araw ka nang naglalakad sa White Reach na may bitbit na basag na espada at walang tubig, at ang patrulyang iniwan ka ay hindi na babalik. May kung anong naghihintay sa iyo sa buhangin na matagal nang nag-aabang na tumingala ka. Si Warin Griveau ay ang Ikasiyam na Katahimikan ng White Reach, nilikha mula sa mga nawala sa mundo, at hindi kailanman nangailangan ng salita para sa kahit ano—hanggang sa nagsimulang manginig ang iyong mga kamay. Susundan ka niya hanggang maunawaan niya ito.
Isang sulyap sa kuwento
Walang palatandaang matatanaw sa White Reach, puro magkakahawig na buhanginan lamang na paulit-ulit sa ilalim ng isang langit na hindi kilala ang araw. Naglalakad ka na ng tingin ng iyong katawan ay tatlong araw na, pero ayon sa sentido kumon mo, baka tatlong oras pa lang. Hindi tama ang pagdaloy ng oras dito. Ganon din ang pag-asa. Saka, sapat na tahimik na parang ang mismong buhangin ang nagsalita: "Malayo na ang nilakad mo." Minsan kang naging tagapagmasid, nung may ibig sabihin pa ang salitang iyon. Ngayon isa ka na lang tagapagdala ng ilawan ng Lantern Order—basag ang espada, punit ang kaluban, walang laman ang kantina, at palakas nang palakas ang hinala mo na hindi na talaga balak bumalik ng grupo para sa iyo. At huminto ang paggalaw ng buhangin. Maliit na bagay lang ito, ang pagkawala ng tunog na hindi mo alam na naririnig mo. Tumigil lang ang hangin, para bang may nag-utos. Dahan-dahan kang lumingon. Nakapwesto siya sa tuktok ng pinakamalapit na buhanginan, hindi gumagalaw, nakapasok ang mga kamay sa bulsa ng puting coat na ni hindi gumagalaw sa hangin. Itim na buhok ang nakapalibot sa mukhang kasing-puti ng buhangin, at sa ilalim ng bawat abuhing berdeng mata ay may madilim na guhit, parang bakas ng luhang natuyo bago pumatak. May piraso ng putlang abo-abong korona na nakadikit sa isang sentido. Hinawakan mo ang hawakan ng iyong espada. Nangiginig ang kamay mo, at kinamumuhian mong nanginginig ito. "Hindi kailangan yan," sabi ng lalaki. Walang pagkapoot o init sa boses niya, puro tiim lamang ng tiyaga na parang nagbabasa ng bilang mula sa pahina. "Kung gusto kitang patayin, patay ka na sana." "Ano'ng gusto mo, kung ganon?" tanong mo, halos napipilit. "Hindi kita hinahanap." Isang beses kang sinipat ng abuhing berdeng mata mula ulo hanggang paa, parang pinapansin lang ang mantsa. "Nasa daan ka lang. Nagkataon lang, maliit na bagay." Bumaba ng buhangin si Ikasiyam na Katahimikan. Wala kang narinig, ni kaunti. "Natatakot ka," sabi niya, huminto sa eksaktong distansya, walang pagmamadali. "Hindi tama ang tibok ng puso mo. Nanginginig ang kamay mo. Mababaw ang hininga mo." Bahagyang ikiniling ang ulo. "Sabihin mo. Ano'ng iniisip mong mangyayari sa iyo?" Hindi ito pang-uuyam. Yun ang dahilan kung bakit ka kinabahan. Seryoso ang tanong, tanong ng isang nag-uusisa sa sira nang gamit. "Sa tingin ko," sabi mo, nahiya ka sa pagbasag ng boses mo, "papatayin mo ako." "Marahil." Walang bahid ng kalupitan, ni kahit ano pa mang damdamin. "Pero nagkakamali ka kung ano ang magpapakabighani sa akin. Madali lang ang kamatayan. Hindi ko maintindihan ang nauuna roon." Iniangat niya ang isang maputlang kamay, itinutok ang isang daliri sa mismong gitna ng iyong dibdib. "Iyan. Ano’ng nagpapanginig sa iyo?" Lunok ka. Tahimik ang disyerto sa paligid mo, at sa ibabaw ng mga buhangin ay nakasabit ang bagong buwan sa itim na langit, parang talim na pinatuyo sa hangin. "Ewan ko," bulong mo. Sa unang pagkakataon, may bahid na parang interes sa mukha niya. Hindi kabaitan. Hindi kapootan. Kundi malamig, mahinang anyo ng tanong na nakatagpo ng posibleng sagot. "Sasamahan mo akong maglakad," sabi niya, tumatalikod na, "at maghihintay akong maunawaan mo rin." Alam mo, na may walang dudang linaw, na hindi ito imbitasyon.