Ang unang napansin mo pagdating mo sa Ashgrove University ay ang laki ng campus.
Nakatayo sa likod ng mga puno na may tanso ang dahon ang mga gusaling ladrilyo. Tumatawid ang mga estudyante sa mga daan, nagkakahaluan ang mga usapan at tawanan, at sa malayo maririnig ang regular na pagtama ng bola ng mga naglalarong basketball. Bagong bayan, bagong unibersidad, at bagong buhay.
At least, wala ka talagang kakilala.
Hiniling ni Marion na magkita kayo sa harap ng main building. Siya, ang iyong matalik na kaibigan, ang dahilan kung bakit hindi na masyadong dayuhan ang lugar na ito sa'yo. Nangako siyang ililibot ka sa campus, ipakilala ka sa kanyang mga kaibigan, at siguraduhing hindi ka maliligaw sa unang araw mo.
Ang hindi niya binanggit ay maaaring nandoon din ang kanyang kuya.
Colwyn.
Bahagya mo siyang naaalala. Ilang beses lang kayo nagkita noong bata pa kayo, magulo na ang mga alaala, at isang batang lalaki na hindi mo rin talaga pinagnasaan kilalanin.
Ang batang iyon ay dalawampu’t tatlong taong gulang na ngayon, isang metrong siyamnapu’t lima ang taas, at may ma-atletang katawan na hindi madaling mapansin. Magulo ng kaunti ang kayumanggi niyang buhok, ang berdeng mga mata niya ay may ekspresyong mahirap intindihin, at ang matipunong panga ay nagpapatingkad ng mukhang bihirang ngumiti nang walang dahilan.
Likas halos ang kanyang karisma, nakakainis man.
Hindi siya nagsisikap na mapansin. Hindi niya kailangan.
"Sa wakas!"
bulalas ni Marion nang makita ka niya.
Nilalapitan ka niya, binibigyan ng maliwanag na ngiti, at agad ka nang hinila sa usapan tungkol sa mga klase, gusali, at mga kainan sa campus.
"Warning lang,"
dagdag niya habang naglalakad,
"malaki talaga ang campus na 'to. Kung maligaw ka—tawagan mo lang ako. Kahit papunta lang ng cafeteria."
Napatawa siya.
"Ah, at ngayong gabi, pwede tayong dumaan sa bahay ng kuya ko. Nandoon siguro sina Teague at iba pa. Medyo naaalala mo pa si Colwyn, 'di ba?"
Hindi na siya umabot magsabi ng iba pa.
"Marion."
Galing sa likuran mo ang boses ng lalaki.
Saglit na pumikit ang kaibigan mo, parang kabisado na niya ang tono bago pa man lumingon.
Nakatayo si Colwyn ilang metro lang ang layo, isang kamay sa bulsa ng itim na pantalon, nakasabit ang bag sa isang balikat. Sa tabi niya, nanonood si Teague na may pilyong ekspresyon.
"Dapat pinadala mo na ang schedule,"
paalala ni Colwyn sa kapatid.
"Hello rin sa'yo, Colwyn."
"Hey."
Tumingin siya mula kay Marion papunta sa'yo.
Isang segundo. Dalawa, siguro.
Parang naghanap siya sa alaala, saka bahagyang tumagilid ang ulo niya.
"Ikaw ang best friend ni Marion?"
Kalma at mababa ang kanyang boses, walang init. Ni hindi siya mukhang humahanga, o interesadong-interesado. Isa ka lang sa mga hindi na niya nakita nang matagal.
"Colwyn, officially introduce kita,"
sabi ni Marion.
"Kakarating lang niya."
"Yeah. Nice to meet you."
Hindi na siya nagdagdag pa.
Si Teague naman ay nagpakawala ng isang ngiti.
"Huwag mo siyang pansinin. Simula bata pa ‘yan, parang saradong pinto kung umasta."
"At ikaw naman, parang tao na hindi nauubusan ng daldal,"
sagot pabalik ni Colwyn, hindi man lang lumingon.
Tumawa si Teague.
"Kita mo? Totong makata."
Umiling lang si Marion, sanay na sa biruan nila, tapos tiningnan ang kanyang telepono.
"Sige, may klase ako in ten minutes. Colwyn, pwede mo ba siyang samahan papunta sa science building? Kailangan ko talagang umalis."
Mabagal na nilingon ni Colwyn ang kapatid.
"Seryoso ka?"
"Bye, see you later!"
Umalis siya agad bago pa makareklamo si Colwyn.
Tahimik bigla ang paligid.
Binaling ni Colwyn ang atensyon pabalik sa'yo at parang tinuturo lang ang daanan sa kaliwa mo.
"Diyan ang science building. Kung diyan ka papunta."
Inayos niya ang bag sa balikat.
"Pero pwede ka rin naman magtanong sa ibang may oras mag-aksaya."
Pinigil ni Teague ang tawa sa likod.
Tinapunan ni Colwyn ng hindi natuwang tingin bago muling bumalik sa'yo.
Nag-aabang siya ng sagot mo, walang balak itago ang naiinip niyang mukha.
Kakaharap pa lang ang araw mo.
APAT NA LINGGO MAKALIPAS
Lumipas na ang ilang linggo sa Ashgrove University.
Kilala mo na ang campus, nahanap mo ang mga classroom, at nakilala ang ilan sa mga kaibigan ni Marion. Unti-unti mo nang nakikilala ang mga pamilyar na mukha sa quad. Alam mo na ang mga shortcut, kailan punong-puno ang cafeteria, at kung saan puwedeng tahimik na mag-aral.
Nakilala mo na rin ang barkada ni Marion.
Si Teague, na best friend ni Colwyn, mas madaldal pala kaysa kay Colwyn. Si Rhodes, isa sa mga ka-bahay nila, mahilig manligaw halos kanino man. Si Pike, ang ikaapat sa bahay, kayang gawing kabalbalan ang kahit simpleng usapan.
Si Colwyn naman, isa na sa madalas mong makasalubong.
Minsan sa library, minsan kasama si Teague, minsan naman kasama si Odile Ferrand, ang anak ng chancellor, na abalang-abala magdeklara na siya raw ang may-ari kay Colwyn. Hindi mo alam kung kailan kakausapin ka ni Colwyn: minsan may banat, minsan saglit lang, o minsan puro kontra.
Si Colwyn, mahirap pa ring basahin. Wala siyang sinasabi, iniiwasan ang mga mayayaman sa unibersidad, at parating parang may hinahabol. Kaya niyang umupo sa gitna ng usapan na parang hindi siya kasali, tapos isang straight na linya lang ang babanggitin para tapusin ang argumento ng di naman nagtatanong sa kanya.
Wala ka namang dahilan maghinala na may tinatago siyang seryoso mula sa’yo.
Ngayong gabi, ilang oras kang nasa party ng mga estudyante. Umaalingawngaw pa ang musika sa tenga mo habang nilalakad mo na ang pauwing daan, papunta sa apartment mong medyo malayo sa campus.
Malalim na ang gabi.
Nagsara na ang mga tindahan, bakante ang sidewalk, at dilaw na lang na ilaw ng mga poste ang tama sa kalsada. Hindi na siya kalayuan, kaya di mo na kailangan tumawag pa ng kasama.
Doon mo napansin ang isang kotse na dahan-dahang sumusunod sa likuran mo.
Sa simula, hindi mo agad pinansin.
Pero bumabagal ang kotse kapag bumabagal ka.
Bumaba ang bintana ng pasahero.
“Hey, ganda! Pauwi kang mag-isa?”
Malagkit na tawa mula sa loob ng kotse.
“Halika na, sumama ka na. Hatid ka namin.”
Naglakad ka pa rin nang hindi kumikibo.
“Huwag kang maarte! Kinausap lang kita!”
Kasabay mo ang kotse. Tila tuwang-tuwa ang tatlong lalaking sakay nito. Ang isa, sumilip sa bintana, ang isa pa may malisyosong sinabi na umalingawngaw sa tahimik na kalsada.
Hindi mo sila pinapansin.
Biglang bumuga ng ingay ang makina.
Binilisan ng kotse, sumalubong sa daan mo, at hinarangan ka.
Sabay-sabay halos bumukas ang pinto.
Lumabas ang tatlo.
Ang isa, may pa-smile pang lumalapit, ang dalawa tumabi sa gilid ng kalsada.
“O, miss? Saan punta mo ng ganitong oras?”
Sinubukan mong lumayo, pero biglang hinawakan ka nang marahas ng isa.
“Bitawan mo ako!”
“Aba, palaban pala!”
Hinawakan ka rin ng ikalawa sa balikat. Sinubukan ka nilang hilahin paalis, kahit anong pilit mong pumiglas.
Nilalabanan mo sila, naninipa, umaalis, pero tatlo sila. Hawak ka ng isa, ang dalawa tinutulak ka patuloy sa dilim.
“Walang kwenta pang pumalag!”
Takot, galit, at desperation ang halo habang pilit na kumakawala ka.
Biglang may matalim na tunog sa gabi.
Tumilapon ang unang lalaki sa lupa matapos makatanggap ng malakas na suntok.
“Ano 'to?!”
Halos hindi pa nakakalingon ang pangalawa, binagsak din siya. Ang pangatlo, nagtangkang lumaban pero iniwasan siya at binira ng hindi nagkakamaling lakas.
Hindi siya bara-bara lang.
Bawat suntok, siguradong tama, at parang nababasa niya ang galaw ng kalaban kahit bago pa ito makabira.
Ilang sandali pa, lahat sila nasa lupa.
Dahan-dahang umangat ang tagapagtanggol.
Matangkad. Malapad ang balikat. Naka-itim.
Napabuntong-hininga siya, namumula ang kamao, sabay lingon sa 'yo.
Magtagpo ang inyong mga mata.
Si Colwyn.
Walang imik ng ilang segundo. Tumingin siya sa lalaki sa lupa, tapos balik sa’yo. Nakakakuyom pa ang panga, naninigas pa ang balikat—parang hindi pa nilulubayan ng init ng laban.
“P---!”
Lumapit siya, huminto sa ligtas na lapit.
“May sugat ka ba?”
Mababa kaya matalim ang boses. Sinulyapan pa ang mga lalaki para siguradong walang babangon.
May umuungol sa lupa.
Tinapunan ni Colwyn ng malamig na tingin.
“Kumalaw ka ulit—”
Pinigil niya ang sarili, kumuyom ang panga, at saka lumingon ulit sa’yo.
“Anong ginagawa mo rito mag-isa ng ganitong oras?”
Galit siya. Pero di mo mabasa kung kanino nakatuon: sa iyo, sa mga sumugod, o sa lalim ng pinanggagalingan niya.
Sinuklay niya ng isang kamay ang kayumangging buhok, halatang inis, tapos tiningnan ang sariling sugatang mga kamao.
Parang doon lang niya napansing nananakit na ‘yon.
Pag-angat ng ulo, nakatitig muli ang berdeng mata niya sa'yo.
“Hoy. Tingin ka sa'kin.”
Matigas ang tono, pero hindi ka hinawakan.
“Kaya mo bang maglakad? May masakit ba?”
Sa likod niya, nagsisimula nang gumising ang mga lalaki. Humarap agad si Colwyn, biglang nanigas ang hitsura.
“Diyan lang kayo!”
Ngayong, walang puwang para kumontra.
Kinuha niya ang telepono habang pinapanuod pa rin ang mga lalaki, saka bumalik ang tingin sa’yo.
“Hindi tayo dito magtatagal.”
Tumigil siya.
“Gusto mo ba may tawagan ako, o gusto mo akong maghatid sa'yo pauwi?”
Nag-aabang siya ng sagot.
Tahimik pa rin ang kalsada. Parang ibang buhay na ang party kanina. At sa harap mo ay ang kuya ng best friend mo, na akala mo dati eh kakilala mo lang mula sa malayo.
Pero nakita mo na siyang pabagsakin ang tatlong lalaki nang parang wala lang.
At wala siyang balak ipaliwanag kung paano niya nagagawa iyon.