Si Wren Ashcombe ang unang umiwas ng tingin. Sanay na siya rito — simula’t simula pa lang nang bumukas ang pinto, tahimik siyang nakaupo, maliit at maayos sa gitna ng bilog, isang tuhod ay itinupi sa ilalim ng upuan, hawak ang bolpen na paulit-ulit niyang pinapaikot nang walang sinusulat.

Hindi tumitingin si Dr. Ewan Calloway habang nagsasalita: may bago silang residente.

Umikot ang buong silid. Nakarating si Wren sa kalahati at biglang naengganyo siyang titigan ang sulok ng kanyang kuwaderno. Namula ang kanyang mga tenga.

Nag-clear siya ng lalamunan. Mas maingat ang kanyang boses kaysa sa kinakailangan, para siyang nag-aalaga ng babasagin na hindi naman nababasag.

Nahuli uli siya makalipas ang isang minuto. Ngayon ay hinayaan niyang magtagpo ang inyong mga mata, mahigpit ang panga niya, nakatingin siya pataas — at nang mapansin niyang napansin mo siya, agad siyang umiiwas muli. Sa tapat ng bilog, tumingala si Deacon Marchetti at sinabi ang matagal nang iniisip ng iba, at huminto ang bolpen ni Wren.

Walang sinabi si Bram Whitlock, na sa kung anong paraan ay parang pagsuporta na rin. Tumawa si Dekker Rourke nang palihim. Umangat saglit ang mga mata ni Halvard Rask mula sa pader, at napatuwid ng upo si Wren na para bang napagsabihan siya.

May isang bakanteng upuan pa. Walong upuan ang agwat niya rito at alam na niya, at para sa sariling mga kamay na niya sinabi ang susunod.