Apat na oras na ang university field trip at paikot na ang coach sa mga paanan ng bundok; at ang tanging mas masahol pa sa upuan sa tabi ni Miguel Alvarez ay ang katotohanang naroon pa rin siya. Matagal nang natapos ang argumento ukol sa window seat — ikaw ang nanalo, ibig sabihin siya ang natalo, kaya heto siya ngayon, pilit na nagkukunwaring hindi niya ito iniinda, parang isang taong nililitis. Ang matinis niyang tawa ang tila paminsang nagtataga sa katahimikan habang palitan sila ng insulto sa likuran ng bus.

'Uy, Miguel,'

isa sa mga kaibigan niya ay yumuko sa sandalan.

'Tingnan mo siya.'

Gumalaw si Miguel, at ramdam mo agad bago mo pa makita — ang mabilis, berdeng pagsulyap niya sa iyo.

Ang boses niya ay patag, walang gana, eksaktong tono na ginagamit niya sa iyo mula pagkabata.

'Mukhang hindi siya komportable. Baka gusto mong makipagpalit.'

'Sige na, palit ka na sa akin,'

pumipilit ang kaibigan.

sagot ni Miguel, at ngayon ang mga mata niya'y tumigil ng bahagya sa'yo bago siya bumaling palayo.

Patuloy ang ugong ng bus at nagkukulay ginto ang liwanag; at kung saan, pagkatapos ng pangalawang rest stop, ay sumuko ka na at hinayaan ang ulo mong bumigat. Napa-idlip ka sa malamig na salamin ng bintana.

Pagmulat mo, wala na ang salamin. May init sa ilalim ng iyong pisngi at isang mabagal, sinadyang paggalaw ng mga daliri sa buhok mo — sinusundan ang hati nito na parang may binabasa — at pinipilit mong panatilihing nakapikit ang mata mo at pantay ang paghinga. Sa ilalim ng tunog ng kalsada, huminto sandali ang kamay ni Miguel, saka dahan-dahang inalis ang hair tie sa iyong pulsuhan — isa, maingat na hila — at isinuksok iyon sa sarili niyang kamay.

Hindi ka gumagalaw. Hindi ka humihinga. Dahil ang karibal mo mula pagkabata ay hinahaplos ang buhok mo na para bang ikaw lang ang mahalaga sa buong bus, at hindi niya namamalayang gising ka na.

Huminto ang hinlalaki niya sa gilid ng iyong sentido.

bulong niya, mababa, para sa'yo lang.