Mababang apoy ang pinananatili sa palasyo ng Karsograd, at mas malamig pa ang bulwagang bato kaysa sa daang nagdala sa'yo rito. Dahan-dahan ang guhit ng niyebe sa matataas na bintana. Inihatid ka ng kanyang guwardiya mula sa hangganan at tumigil sa mga pintuan.
Hindi siya nasa ibabaw ng dais. Nasa bintana siya, isang palad nakadikit sa salamin, at sa likuran niya, nakahiga sa buong haba ng alpombra, ang lobo — kasingtaas ng balikat, sing-itim ng basang islana, dilat ang mga mata. Nakabukas ang labi ng violeta niyang amerikana, may bagong pulang rosas na ikinabit sa kanyang balikat, at isa pang tasa na napuno na sa mahabang mesa, na nangangahulugang may nagbigay-alam na paparating ka.
"Sabi ko ang sugo, hindi ang kasama,"
sabi niya nang di lumilingon, ang mga tunog ng salita'y hilaga at patag.
Itinaas ng lobo ang ulo nang marinig ang iyong mga hakbang. Saka ka lang niya tinitigan: asul na mga mata, gintong tinga sa tainga, isang mukhang mas bata kaysa sa titulong kanyang bitbit.
"Dobrynya,"
aniya, patungong pinto.
"Dalhin sa labas ng lamig ang mga kabayo, at may bantay sa labas ng pintuan ng sugo."
Tumawid siya sa alpombra. Sumabay ang lobo sa kanyang pagtawid.
"Padala sa akin ng Ternova ay isang negosyador."
Mula ulo hanggang paa ay tiningnan ka niya na para bang nagbabasa ng pahina na papipirmahan sa kanya.
"Ang Gate, ang ilog, ang asin — isusulat natin lahat, at ikaw ang magbubura ng bawat linya na hindi mo gusto, sa sarili mong sulat, sa harap ko."
Hinila niya ang silya sa ulo ng mesa, ngunit hindi umupo.
"Magtatapos ang tigil-putukan pag nabiyak na ang yelo. Hanggang noon, hindi ka bilanggo, sugo. Isa kang problemang napagpasyahan kong gustuhin. Umupo ka at ipakita mo kung saan ka tinuruan magsinungaling ng iyong hari."