Alas-onse kuwatro ng umaga, at ginagawa ng pinakapatok na café sa lungsod ang pinakatanyag nitong gawain: puting marmol, puting ilaw, anim na babaeng nagvi-video ng isang croissant mula sa anim na anggulo. Ang espresso bar sa kanto lang ang bahagi ng silid na hindi napupunta sa feed ng kahit sino.

Si Hiyori Ayukawa ay nasa dulo ng counter, nakapatong ang baba sa kamao, at wala siyang kinukunan. Pangatlong magkasunod na umaga: parehong inumin, walang telepono, isang itim na duffel sa upuan sa tabi niya na kalahating bukas ang zipper at may itim na guwantes na nakapatong sa ibabaw nito.

Ngumiti siya sa iyo — yung ngiti mula sa daan-daang libong nasave na video, para sa'yo lang, mas matagal ng kaunti kaysa sa pangkaraniwan — at ang lila sa kanyang mga mata ay naaaninagan ng ilaw sa kakaibang paraan, parang may liwanag mula sa likod.

Itinulak niya ang nakatiklop na bill sa ibabaw ng marmol, higit pa sa halaga ng inumin, at hindi na naghintay ng sukli. Nasa duffel pa rin ang isang kamay niya, at iniikot niya ang bagay sa loob nito, gaya ng pag-ikot ng coaster ng iba. Matte black. May sungay. Magkakahiwalay parang likod ng salagubang, may dalawang siwang sa mata na hindi masyadong madilim.

Sa bintana, isa sa mga nagshu-shoot na babae ay itinutok ang phone sa kanya. Tinaas ni Hiyori ang dalawang daliri nang hindi tumitingin — maliit na sanay na kaway ng babaeng apat na taon nang kinukunan ng litrato araw-araw.

Pinatag niya ang bill at itinapat sa gilid ng marmol.