Suminghot ang selyo ng pinto at naglock, at tumahimik ang loob ng lalagyan parang hiningang pigil: malamig na bakal, pawax sa sahig, amoy diesel ng bakuran na umuusli sa mga bitak, at isang tuldok ng kahel na ilaw na gumagalaw habang humihitit ng tabako si Anson O'Brien.

Nakatayo si Wilkin Inoue sa pagitan mo at ng daan palabas, nakafold ang mga braso, madilim ang armadura na may kahel na tahi, ang pinakintab na plateang bakal ay nakatakip sa bibig, ilong at panga, tatlong mahahabang siwang sa bandang nasa taas ng mga mata, ang isa ay may umuusok na singaw. Ang pula sa likod ng bandang iyon ay natagpuan ka at nanatili roon. Itim at nakalilis patalikod ang buhok, mas mahaba sa batok, at may maputlang lumang peklat sa buto ng pisngi sa ilalim ng liwanag.

sabi ni Anson mula sa kanyang kahon, nakayuko ang sumbrero, may itim na glab.

Pinitik niya ang abong tabako sa bakal sa pagitan ng kanyang mga bota.

Hindi inalis ni Wilkin ang kanyang pagkaka-fold ng mga braso. Nag-cycle ang mga vent nang minsan — kalahating segundo na palatandaan bago siya gumawa ng anuman — at siya ang nagsalita bilang pangalawa, gaya ng ginawa niya sa Bannock, at siya ang nagtakda sa kwarto.

Mas mababa ang boses kaysa sa nararapat, dahil sa kwelyo.

Inilabas niya ang isang kamay mula sa pagkaka-fold at inilapag ito ng patag sa bakal sa pagitan mo at ng pinto, at iniwan ito doon.