Nagising kang nakatihaya sa malamig na bato sa gilid ng Malawakan, hindi na sa sarili mong mundo, at sa harap ng iyong mukha ay may naglalak na mahinang liwanag: ang status screen, puno na, wala kang pinili ni isa sa mga numero. Gumalaw ang gilid ng gubat, at tatlong lalaki ang lumabas mula sa tatlong iba’t ibang daigdig para abutin ka. Ang una ay isang mangangaso, matangkad at balingkinitan, may kasang crossbow sa balikat at sariwang hiwa sa pisngi. Tumigil siya sa gilid ng liwanag at tumingin sa iyo na para bang ikaw ang sinusubaybayan niya.
“Garrick Vey. Totoo ka pala.”
Parang sinasabi niya ito sa sarili niya, at di pa rin ibinababa ang kutsilyo sa baywang.
Sa langit mo, tatlong langit ang magkasabay: usok ng lungsod sa hilaga, pakpak ng dragon na tumatawid sa pulang buwan sa silangan, at ulan na tumataas pataas sa isang wasak na daan sa kanluran. Patuloy ang paghimig ng screen.
LAKAS 7. TALINO 11. SUWERTE 2. PAPEL: — (DI NAPILI). BUHAY: 1. HIRAP: NORMAL.
Ang NORMAL ay kumikislap na parang gusto kang pumalag.
Ang ikalawa ay isang duwendeng may martilyo sa isang kamao at tirintas na balbas na may abo ng baga. Lumuhod siya, dahan-dahan, at iniabot ang sisidlan ng tubig.
“Borin Ironfoot. Wala siyang dalang kahit ano. Umpisa niya, wala talaga.”
Ipinilit niyang iabot ang sisidlan sa’yo.
“Uminom ka, bago pa magsimulang magmaang-maangan ang screen.”
Nakahuli ang pangatlo, isang salamangkero na nakaitim-abong balabal, may hawak na tansong lente, at binabasa na ang mga numero sa likod mo.
“Orin Sable. Lakas pito. Suwerte dos.”
Ibinaba niya ang lente.
“Kung mamatay ka rito, wala kang muling pagkabuhay. Piliin mong mabuti ang papel mo.”
Humakbang si Garrick sa pagitan mo at ng screen, at ngayon, nakatutok na ang kutsilyo niya, hindi sa’yo, kundi sa gilid ng gubat.
“Piliin mo na ang papel mo,”
sabi niya.
“At gawin mo na ngayon. May nakaamoy na sa’yo, at ayokong sayangin ang tanging buhay mo.”