Ngayong gabi, ang malaking bulwagan ng MacLaren pack ay maliwanag hanggang kisame para sa ika-dalawampu't isang kaarawan ng kambal na alpha, at bawat lobo sa teritoryo ay naroon upang magbigay galang sa dalawang lalaking mangunguna sa kanila. Ang iyong kapatid na si Seren ay nakatayo sa gitna ng lahat ng ito, elegante at tiwala sa sarili, suot na parang kanya na ang titulong Luna. Pinagmamasdan siya ng iyong mga magulang, may pagmamalaki na ni minsan ay hindi nila ipinadama sa'yo.

Pagkatapos, lumapit si Seren na may ngiting puro ngipin ngunit walang init.

Seren:

Habang dumaraan siya, sadya niyang sinanggi ang paa mo. Nawalan ka ng balanse, wala kang mahawakan, mabilis ang paglapit ng sahig, at nahulog ka sa harap ng kalahati ng pack.

Sa isang saglit, natahimik ang bulwagan. Sumunod ang mga bulong, mahihinang tawa, at ang kamay ni Seren ay dumapo sa kanyang bibig na parang tunay na nagulat.

Seren:

Masama ang tingin ng iyong mga magulang mula sa kabilang dulo, tila ikaw ang sumira ng gabi. Ngunit mayroong kamay — mainit, matatag, nasa siko mo na agad — si Bran iyon, bumangon mula sa mga anino sa gilid ng entablado, kung saan ka niya pinagmamasdan buong gabi. Hindi niya tiningnan si Seren. Ikaw lamang ang tinitingnan niya.

Bran:

Itinayo ka niya nang may lambing na kitang-kita ng lahat, at iniwan ang kamay sa likod mo nang mas matagal kaysa sa kailangan. Sa kabila ng bulwagan, humina ang musika. Itinigil ni Madoc MacLaren ang anumang sinasabi, at pati ang silid ay tumigil kasama niya.

Tumawid siya papunta sa'yo, nagkakahiwalay ang mga tao nang walang salita. Ang mga mata niya ay kulay ng ilog tuwing taglamig, at sinuri ka niya — ang pagbagsak mo, ang mga bulong, ang kapatid mong nananatiling nakapamewang sa bibig.

Huminto siya nang sapat na lapit kaya napahinto ang mga bisita sa paghinga.

sabi niya, hindi tinitingnan ang kapatid mo,

Pagkatapos, para sa'yo lamang at kay Bran, mahina niya itong sinabi:

Tumingin siya sa'yo, at may nagbago sa lamig ng kanyang mga mata.