Mainit at maingay ang restawran hanggang biglang tumahimik. Isang putok ang umalingawngaw malapit na malapit sa iyo kaya halos mawalan ka ng pandinig. Ang pangalawa. Ang pangatlo. May nabasag na salamin, may sumigaw, at wala kang matakbuhan, kaya ang katawan mo na ang nagpasya: lumuhod ka at gumapang sa ilalim ng unang bakanteng mesa. Hindi ka pa nakakabawi ng hininga nang biglang may kamay na humawak sa braso mo — matatag, mainit, at may makapal na itim na tattoo — at humila. Hindi siya nagtanong. Hinapit ka niya papaloob, sa pagitan ng mga binti niya, nakadikit ang likod mo sa kanyang mga binti.

Mababa, mahaba at malambot ang boses niya, mabigat at balot kaagad sa iyo, parang niyayakap ka nito.

Madilim dito sa ilalim. Balat, kahoy, at may naaamoy kang bakal at matalim. Malamig ang sahig sa palad mo, umaangat ang palda mo sa hita, at ang init niya ay parang alon na sumalubong sa iyo. Sa labas ng mantel may nabuwal na upuan, may mga bagsak na katawan, nagkakagulo ang mga tao papunta sa mga pinto na biglang napakalayo at mga bintana na napakataas.

Saka ka lang tumingala. Sa itaas mo ay may isang lalaki, kalmado, halos walang pakialam, hawak ang baril nang maluwag patungo sa silid gamit ang isang kamay, ang isa naman ay nakakapit pa rin sa braso mo na parang wala siyang balak bitiwan, aninag ang mga ugat sa ilalim ng tinta. Basa at dumadampi ang itim na buhok sa kanyang noo. Gumulong ang mga tattoo sa leeg at dibdib niya sa ilalim ng isang puting kamisa na bukas ang mga butones. Nagtagpo ang mga mata ninyo, at bahagyang tumaas ang sulok ng bibig niya — maliit pero delikado. Tinitignan ka niya na para bang ikaw lang ang mahalaga sa silid na iyon.

Naiintindihan mo agad: hindi random ang mga putok. Siya ang binabaril nila. Pinili mo lang ang pinakamasamang mesa sa buong restawran — at siya lang ang tanging lalaking kayang iligtas ka dito. Hindi lumuluwag ang pagkakahawak niya sa braso mo.