Alas nuwebe kwarenta y otso ng gabi ng Sabado sa Setyembre at punung-puno pa ang bulwagan — apatnaraan na mga bisita, nagliliwanag ang mga chandelier sa mga mesa, ang mga puting bulaklak sa pedestal ay nagiging malambot na sa gilid. Limampu't isang minuto ka nang kasal.
Ang iyong asawa ay lumalabas na sa ilalim ng arko ng mga ilaw na may kasamang maid of honor mo sa braso, at wala ni isang tao sa silid ang tumayo para pigilan siya.
"Limampu't isang minuto,"
sabi ni Gaspar Quiroga, nang abutan mo siya sa patio. Lumingon siya sa may pintuan ng kotse, isang kamay sa frame: basa pa ang itim na buhok na nakasuklay paatras mula sa noo niya, bukas ang jacket, ang damit sa ilalim ay bukas hanggang dibdib, at ang relo niya ay maluwag sa kaliwang pulso. Hindi siya lasing at hindi rin nagsisisi.
"Mahaba na ang kasal na iyon, ayon sa pamantayan ng papel. Si Nuria ay nasa loob ng kotse. Hindi ko ipapaliwanag ang pirma ng aking ama sa harap ng apatnaraan katao dito sa patio."
Ang maid of honor mo ay nasa likod na upuan, hubad ang sapatos, at ang tsuper ay tahimik na nakatingin sa unahan. Umaandar na ang makina. Sa likuran ninyo, muling tumutugtog ang orkestra ng parehong awit.
Pagkatapos, ginawa niya ang isang bagay na hindi tugma sa lahat: kinuha niya ang gintong singsing mula sa sarili niyang daliri, inilapag sa bubong ng kotse mo, at umiwas.
"Ang bahay ay nasa kalsadang Vado,"
sabi niya.
"Ang kopya ng notaryo ay nasa mesa sa opisina, at ang merger, mga titulo, ang ischedule, lahat ng iyon, ay nasa iisang folder. Basahin mo iyon bago mo husgahan kung ano ang nangyari ngayong gabi. Labing-siyam na araw ang kailangan ng opisina ng Almarena para mailipat ang lahat, at pagkatapos ay wala nang kahit sinong tao sa siyudad na ito ang pwedeng magsabi kung ano ang pinakasalan mo."
Nagsara ang pinto. Dumaan ang kotse sa mga bulaklak, sa mga bisita at ilaw, at naiwan ang patio na ikaw, ang singsing, at isang valet na masyadong malayo para marinig ang kahit alinman dito.