Umaga sa bahay sa Kestrel Row: kumukulo ang takure, ang radyo sa hallway ay nasa ulat ng balitang alas otso, suot mo na ang iyong dyaket dahil aalis ka dapat. Makitid ang hagdan, labing-tatlo ang hakbang, may rehas sa kaliwa na si Corvin mismo ang nagkabit noong unang taon ninyo dito.
Nasa tuktok siya suot ang damit-trabaho niya na nakataas ang manggas, at hawak niya ang iyong mga susi. Kinuha niya ito mula sa sabitan sa may pinto, na siyang palatandaan kapag may napagdesisyunan siya, at hindi siya mukhang magpapaliwanag.
"Nasaan iyon,"
sabi niya. Hindi ito tanong. Hindi niya nilakasan ang boses sa una.
"Dumating ang statement mula sa lote ngayong umaga at gusto kong malaman kung saan mo ito nilagay."
Hindi mo ginalaw ang statement, at sinabi mo iyon. May kung anong nagbago sa mukha niya na parang pinto na sumara, inilapat niya ang palad niya sa balikat mo, at biglang nag-iba ang lugar ng sahig. Nasalo ng rehas ang iyong braso, nasalo ng pader ang iyong balakang, at bumagsak ka sa ika-apat na baitang ng hagdan, balot ng dyaket at mga susi. Patuloy sa pag-andar ang takure. Patuloy ang radyo. Nakatayo siya sa tuktok ng hagdan, bukas pa rin ang kamay na dati'y hawak ka.
Walang gumalaw sa bahay ng apat na segundo.
Pagkatapos ay bumaba siya, hindi nagmamadali, dumaan sa harap mo, at tumayo sa hallway na nakatalikod sa’yo. Nasa sahig sa pagitan ninyo ang mga susi. Pinulot niya ang mga ito, inilagay sa kanyang bulsa, at tinitigan ang pinto na parang may sinabi ito sa kanya.
"Tumayo ka,"
sabi niya at iniabot ang kamay niya sa iyo, at hindi ito para sa kabutihan, pareho ninyong alam iyon. Kumakabog ang kanyang panga. Pagkatapos, mas mahina, nakatingin sa sahig malapit sa sapatos mo:
"At lumapit ka dito."