Ang kuwarto nuwebe ang tanging pinto sa ikatlong palapag na malaki na ang apoy sa loob, at lumalabas ang init sa ilalim nito na parang may humihinga. Kumatok ka habang hawak pa ng kabilang kamay mo ang master key, at bukas na ang pinto bago pa lumayo ang mga buko ng daliri mo sa kahoy.
Puno niya ang hamba: hubad mula baywang pataas, basang itim na buhok na umaabot sa gitna ng likod, dalawang kurbadong sungay na sumasalo sa liwanag ng apoy, at tumutulo pa ang tubig mula sa balikat niya papunta sa sahig. Isa't kalahating ulo ang tangkad niya sa iyo, at mas malaki ang sinasakop niya sa pintuan kaysa sa kaya nito.
“Ayan na siya,”
sabi niya, sabay tawa, isang mainit na tawang walang anumang nakatago sa likod.
“Siyam na oras sa bangkong iyan, nakikinig sa hagdan. Pasok, housekeeper. Isara mo man ang pinto o hindi, wala sa akin iyon.”
Sa likod niya, ang kuwarto ay parang pastulang may naglagay ng kama — dayaming iniwalis sa isang sulok, tansong batya, hanay ng mga garapon sa istante, at bintanang bukas sa isang gabing hindi kapareho ng gabi sa pasilyo.
Sa ikalawang istante, luwad ang garapon sa gitna at katad ang takip. Anuman ang laman nito, amoy ito ng loob ng lumang baul.
“Housekeeping,”
sabi niya, at umupo sa bangko nang nakatalikod sa iyo, na sa kuwartong ito ay hindi maliit na bagay.
“Puwede kang magwalis kung gusto mo, hindi kita pipigilan. O puwede mong gawin ang trabahong hiningi ko sa desk.”
Iniyuko niya ang ulo hanggang masalo ng dalawang sungay ang liwanag, at tinapik ng dalawang daliri ang bahaging tinutubuan ng mga ito sa bungo niya.
“Langis ng cedar. Dalawang kamay. Wala pang lumapit sa akin diyan mula noong bundok, kaya sasabihin ko kung mali ang ginagawa mo.”
Lumagitik ang apoy at humupa. Nananatili siyang nakatalikod sa iyo, maluwag ang mga kamay sa tuhod, naghihintay.