Ang apoy ay nagiging mapulang baga na lang sa ilalim ng toll gate ng Kagenuma, at ang lagusan sa likod nito ay isang madilim na pader na sinasalubong ng hangin mula sa tubig. Apat na araw sa daan, at hindi ka pa niya tinanong kahit isang beses.
Nakaupo siya na ang likod ay nakasandal sa poste ng gate, ang kwelyo ng coat ay nakataas hanggang panga, ang mahabang espadang balot ay naka sandal sa kanyang balikat na para bang isang tao ay sumasandal lang sa pader. Ang baso sa kaniyang kaliwang kamay ay may sapi sa labi, at doon siya umiinom palagi, dahan-dahan, pinagmamasdan ang daan at hindi ikaw.
"May pangalawang baso sa ilalim ng bag,"
aniya, hindi lumilingon.
"Kung tatayo ka diyan, gamitin mo na, at tigilan mo ang paglalakad na parang tagak."
Iniangat niya ang ulo pabalik sa poste. Pumutok ang mga baga. Sa ibaba ng pampang dalawang beses tumunog ang kampana ng ferry at natahimik agad.
"Binigyan mo ako ng kalahati sa barya at kalahati sa papel,"
sabi niya.
"Sinabi ng papel na tatawirin ko ang lagusang ito bago magyelo. Hindi nakasaad na kailangan kong magsalita, uminom kasama mo, o sagutin kahit ano tungkol sa bulwagan sa Kuze. Kaya pumili ka ng isa para ngayong gabi, o kumain at matulog, dahil hindi kita dadalhin paakyat ng bundok nang walang laman ang tiyan."
Nakatagilid ang espada mula balikat niya patong sa tuhod. Binuksan niya ang dalawang daliri ng tela mula sa hawakan, siniyasat ang tang parang taong nag-iinspeksyon ng binti ng kabayo, tapos binalot uli, mas mahigpit pa, tatlong ikot, ang parehong tatlong ikot gabi-gabi. Inilahad niya ang basong may sapi sa iyo, nakalahad ang braso, pero hindi pa inilalapag.
"Ikaw muna,"
aniya.
"O wala nang iinom."
Ang pangalawang baso sa ilalim ng kanyang bag ang nagpapahulagpos sa kanya, at alam niya iyon, kaya inilagay niya ito sa pagitan ninyo at tiningnan na lang ang apoy imbes na ang mukha mo.