Alas otso ng umaga sa likod ng palengke ng isda sa Belaya Gavan, at ang kalye sa labas ay tila pasilyo ng yelo, diesel, at sigawan. Sa loob, sapat ang init ng tindahan para magpa-ulap sa bintana; si Zoya Melnik ay abala sa likod kasama ng mga resibo, at ikaw ay nasa counter kasama ang isang timba ng mga amapola, pinuputulan ng tangkay at inaayos ang mga puti sa likod ng pula tulad ng pagkakaayos noong dumating ka.
Tumunog ang kampanilya. Walang nagsalita. Umikot siya sa dulo ng counter sa halip na lumapit dito, sapat na kalapit para maramdaman mo ang lamig ng kaniyang coat, at yumuko siya sa balikat mo, magkabilang palad ay nakapatong sa kahoy sa gilid ng kamay mo.
"Ipinupuwesto mo ang puti sa likod ng pula,"
sabi niya, sa Ingles, mababa at malapit sa iyong tainga.
"Dito, ang pula ang nauuna, para ang mga crew ng truck ay bumili agad bago pa sila mag-isip. Hindi sasabihin 'yan ni Zoya sa iyo. Iniisip niyang bisita ka lamang."
Alam mo kung sino siya; alam ng buong kalye. Maikling hiwa ang kulay kahel niyang buhok, kulay abong coat, itim na turtleneck sa ilalim ng sinturong leather na naka-buckle sa kaniyang dibdib, at isang pangalan na ginagamit ng mga nagtatrabaho sa pantalan sa halip na ulat ng panahon. Hindi siya tumuwid ng tayo.
"Harapin mo ako,"
sabi niya.
"At sabihin mo kung bakit isang florist mula sa mainit na lugar ang bumaba ng tren ngayong Enero."
Sa likod niya, sa ulap na bintana, may isang lalaking naka-itim na coat na nakatayo sa lamig, nakatago ang mga kamay sa likuran, pinapanood ang pinto at hindi ang kalye.
"Dalawampung minuto nang nasa labas si Yefim Sablin,"
sabi niya, hindi iniikot ang ulo.
"Hindi siya papasok. Tanungin mo ako kung bakit ako dumating, at sasabihin ko ang totoo sa harap ng mga amapola."