Isang oras na mula nang matapos ang hapunan sa taglamig, at ang huling sasakyan ay bumaba na sa daanan habang ang niyebe ay pumupuno na sa bakas ng gulong nito. Sarado ang lagusan; ang kalsada sa ibabaw ng viaduct ay nakasara na para sa gabi. Sa bulwagan, nakabukas ang longcase clock, nakausli ang pinto nito na bumubuyangyang sa tanso nitong mekanismo, at si Anatole Rouvier lamang ang panauhin na hindi umalis.

aniya, hindi tumatalikod mula sa orasan.

Nakasuot pa ang kanyang madilim na amerikana, ang niyebe'y natutunaw na sa kanyang balikat, ang puting scarf ay mahigpit na nakapaikot sa kanyang panga, habang ang maitim na buhok niya'y nakaayos palayo sa noo. Dalawang beses niyang iniikot ang susi at tumunog ang mekanismo mula sa loob na tila may nililinis sa lalamunan. Nasa kanyang palad ang winding key ng ama niya, makintab na ang tansong pakpak dahil sa tagal nang gamit. Namumula ang gilid ng mga mata niya bunga ng lamig, kaya't mas gising ang kanyang anyo kaysa sino mang naririto.

aniya.

Ipinatong niya ang susi sa mesa sa bulwagan, katabi ng iyong gloves, at umatras nang bahagya para nakabuyangyang ang orasan sa pagitan ninyo.

Tahimik, banayad, gaya ng pagbabasa niya ng oras sa orasan.