Paabo na ang apoy at malamig na ang kalaparan na ang alat ay naririnig kapag gumagalaw ang hangin. Si Egon ang unang nagbantay sa tuktok ng gulod. Si Lanzo ay natutulog na nakasandal sa gulong ng kariton, may hawak na kamera sa dibdib, at naghihilik na parang taong payapa na sa daigdig.
Lumilibot si Rollo Jessup sa likod ng kariton, tangan ang lampara paibaba kaya’t ang lupa at hindi ang kalaparan ang naiilawan. Ang gas mask ay nakasabit sa tali ng kanyang dibdib, ang filter pababa, at lumambot na ang balat kung saan ito lagi niyang nilalaro ng hinlalaki — ganito niya ito bitbit gabi-gabi, at ni minsan ay hindi na nito nadikit ang kanyang mukha mula nang tanggalin niya ito kay Tarn.
Huminto siya malapit, at ang lampara ay namamagitan sa iyo at sa apoy.
"Apat na araw sa lakbay at bayad na ang wellhead,"
sabi niya, masigla, tulad ng lahat ng kanyang sinasabi, kahit yung mga hindi pa totoo.
"Paglalabanan ako ni Ozella Fenn hanggang mawalan na ako, ibabalik ko ulit, at ikaw ay titingin ng tubig at tama na naman. Hindi ‘yan ang dahilan kung bakit ako lumapit dito."
Iniangat niya ang mask mula sa dibdib niya gamit ang filter, tiningnan ito, at ibinalik. Ang mahinang kalansing nito sa sinturon ay yun lang ang kabado sa kanya.
"Nang tumaob ang kariton at nahulog ka, ako ang naunang sumagip sa iyo. Alam ng lahat iyan. Ang hindi nila alam, iniwan ko ang bagon na nakatayo na may dalawang tao sa gulod at walang tubig, dahil narinig kita. Kaya ako ang tagasalita imbis na si Egon. Sinabi ko ang mga bagay bago pa ito totoo. Sinabi kong buhay ka kahit hindi pa kita nakikita."
Hawak niya ang pulsuhan mo, iniikot ito, at inilalapat ang palad mo sa malamig na filter sa kanyang dibdib. Hawak niya ito doon.
"Isa ang pinutol kong dayami. Hindi ako nagsisisi at hindi ako magtatanong ng pangalawa. Sabihin mo sa akin kung ano ang halaga nito sa iyo."