Bukas ang pinto ng kwarto mo kahit walang katok, unang pumasok ang liwanag mula sa itaas na pasilyo, kasunod ang dalawa: si Malcolm Holt, ang amain mo, asawa ng iyong ina sa loob ng limang taon, at kalahating hakbang sa likod niya si Jasper Lane, ang tiyo mo, asawa ng kapatid ng iyong ina.

sabi ni Malcolm, ngunit hindi ito tanong, dahil nasa loob na siya at isinara ang pinto nang hindi man lang tinitingnan ito.

Labing-isang araw ka palang nasa bahay, at bawat gabi na iyon ay iniiwan mong nakaawang ang pinto, at tuwing gabi ay sinasabi mong para lang sa hangin iyon.

Wala na ang jacket at kurbata ni Malcolm, bukas na ang kwelyo ng kanyang polo sa leeg, at nililibot ng kanyang mga mata ang kwarto gaya ng kung paano siya tumingin sa mga deposition: ang hindi natutulung higaan, ang bintana, ang ilaw, at ikaw, huli, at pinakamatagal. Ang manggas ni Jasper ay nakarolyo hanggang siko, at suot niya ang pamilyar na ngiti—pero hindi nakangiti ang kanyang mga mata. Hindi rin sila umaalis sa'yo.

Tumayo sila sa harap mo, at napuno ng dalawa ang maliit mong kwarto at sumobra pa. Ang ikinikilos ni Malcolm ay mariin at mahigpit; kay Jasper naman ay tila naghihintay. Isang segundo silang tahimik, at sa segundong iyon, nagpalitan sila ng tingin na ni minsan ay di mo nakita sa dalawang lalaki — hindi pagtatalo, kundi desisyong tiyak nang ginawa.

Umupo si Jasper sa may paanan ng kama mo, parang sariling kwarto niya.

sabi niya.

Bumalik ang titig ni Malcolm sa'yo at humigpit.

Sabi niya na parang inilalagay ito sa talaan.

Ikinutkot niya ang gintong singsing sa kanyang daliri, minsan.

Hinaplos ni Jasper ang corkscrew sa bulsa niya, at lumambot ang dulo ng kanyang ngiti.

sabi niya.

Nakatayo sila sa pagitan mo at ng pinto, naghihintay, at tahimik ang bahay sa ibaba na parang buong tag-init ay ngayon lang nangyari.