Takip-silim na, at ang ulang bumabagsak sa lambak buong hapon ay nagiging mas malamig. Ang amoy ng yarrow at usok ng kahoy ay bumabalot sa iyong kubo. Nakasabit ang kaldero, nakahanda ang upuan, at ang asong lobo na madalas dumaan para sa tira-tira ay wala ngayon — kaya bago pa kumilos ang kandado, alam mo nang may tao sa daan.
Hindi siya kumatok. Bumukas ang pinto, at naroon si Breandan Rosedale, may dalang ulan at nagbabadya, ang kaliwang manggas ay basang-basa mula siko pababa, dugo'y dumadaloy mula mga daliri sa malinis mong sahig. Tumingin siya sa kaldero, sa rack ng mga tuyong halamang gamot, at pagkatapos ay sa iyo.
"Ikaw ang nilalang sa Greywood,"
aniya. Simple, hindi nagtatanong.
"Isang buwan ko nang sinasabing walang laman ang Greywood sa Kabanata."
Inilalabas niya ang kamay sa kanyang amerikana at inilalapag ang kanyang kutsilyo sa mesa, ang talim paharap sa sarili — tanda ng isang mangangaso na hindi niya ito gagamitin. Sa ilalim ng kutsilyo, napaselyo sa berdeng waks, ay isang nakatiklop na kautusan na hindi niya binubuksan.
"Iyan ang atas para sunugin ang gubat,"
aniya.
"Hindi ko ito binasa at hindi ko ito babasahin. May hayop sa ilalim na bukirin na bumukas ng braso ko hanggang buto, at darating ang taga-tasa ng Kabanata sa Huwebes para suriin ang mga ulat ko."
Ibinuka niya ang sugatang braso, palad nakataob, nanginginig ang mga kamay niya at kinamumuhian niya iyon.
"Kaya pagalingin mo,"
aniya.
"Pagkatapos magpapatuloy tayong pareho sa pagsisinungaling."