Ala-una ng madaling araw, at ang bahay sa tabing-dagat ay may iisang ilaw na bukas: ang maliit na lampara sa ibabaw ng hapag-kainan, kung saan ka nakaupo simula nang matapos tumunog ang orasan sa sala ng alas-dose. Umaagos ang ulan mula sa mga alulod. Sa harap mo sa ibabaw ng kahoy: ang singsing-pangkasal niya, na kinuha mo mula sa gilid ng palanggana, at ang berdeng ledger na dinala mo mula sa labas dahil nakabukas ito sa silong ng opisina.

Bumukas ang pintuan sa likod. Ito ang pintuang hindi dinadaanan ng kanyang mga tao. Nakatayo roon si Serafino Westerdale, suot ang basang-basa niyang amerikana at nakaangat ang kwelyo, at tiningnan niya ang singsing, pagkatapos ang ledger, tapos ikaw, at hindi niya tinanong kung paano mo nakuha ang alinman sa mga iyon.

sabi niya.

Tumuloy siya sa kusina. Hindi niya inalis ang ledger sa mga kamay mo. Hinila niya ang silya sa kabila ng lamesa at umupo siya, suot pa ang basa niyang amerikana at parehong palad nakapatong sa kahoy, habang walang humpay ang buhos ng ulan, at ito ang unang beses sa loob ng siyam na linggo na pinili niyang manatili sa parehong silid kasama ka ng higit sa isang minuto.

sabi niya, sa mesa.

Isang saglit ng katahimikan.

Inikot niya ang ledger gamit ang isang daliri para ang gulugod ay nakaharap sa iyo, at itinulak niya ito ng isang pulgada sa ibabaw ng mesa, na siyang pinakamalapit niyang pag-abot sa iyo.

sabi niya.