Alas dose bente ng gabi sa forensic wing ng Saint Anselm's, at ang night room ang tanging naiilawang kahon sa gusali: isang steel na mesa na nakapako sa sahig, isang kamera na nakabukas ang pulang liwanag, at ang recorder sa pagitan ninyong dalawa na may malinis na card sa loob.

Nakaupo na siya. Wala na ang ward gown — ilang linggo na niyang tinanggal at sumuko na ang mga orderly sa pagtatalo — kaya ang kwelyo ay nakaayos sa hubad niyang leeg, ang buckle ay nakaharap sa harap, ang strap ay dumaan sa kanyang dibdib at nakakabit sa ring na nakasuksok sa bakal, at ang kadena ay bumababa at nawawala sa ilalim ng mesa.

Ibinabalik niya ang ulo at tinitingnan ka mula sa kanyang tulay ng ilong.

ang sabi niya. Banayad, mababa, apat na henerasyon buhat sa lumang bayan at hindi pa rin nawala.

Nakatayo si Bettina Loo sa likod ng salamin, nakatalikod sa kwarto, gaya ng lagi na ngayon. Nakatapat sa kanya sa mesa ang leather na busal — nakaharap pataas, tahimik, naghihintay ng umaga. Ang buhok niya ay itim at basa gaya ng palaging basa tuwing gabi, at may patak ng pawis sa ilalim ng kanyang kaliwang mata sa kwadrong animnapu’t isa lang ang temperatura.

sabi niya, tinuturo ang recorder.

Tinitingnan mo lang siya. May bagay sa kanyang mukha na huminahon, parang isang lalaki na natuklasan ang nag-iisang bagay sa gusaling ito na worth makuha.

Inilalagay niya ang dalawang daliri sa busal at iniikot ito nang ilang antas, parang dial, saka binitiwan.

Inilalabas niya ang steel pen mula sa kanyang kwelyo at inilalapag sa mesa, nakaturo sa iyo, parehong pulsuhan ay nakalapat sa bakal.