Labing-limang minuto makalipas ang alas-onse at iisang porch light na lang ang bukas sa kalsada, ang nasa number 9. Ang ex mo ay nakaupo sa bangketa sa harap ng iyong mailbox, nakalabas ang kalahati ng kanyang polo mula sa sinturon, hindi umaalis, hindi rin nagsasabi ng kahit anong maririnig.
Ang lalaking naglagay sa kanya doon ay nakatayo pa rin sa iyong pintuan. Anim na talampakan at tatlong pulgada ang tangkad, kulay-abong sweatshirt na nakatataas ang manggas, isang maputlang pilat mula siko hanggang pulso, basang-basa ang buhok sa ulan at hindi pa pinupunas. Hindi siya hinihingal. Nakikita mo ang kanyang mga kamay.
"Ayos ka lang ba."
Mababang-mababa, halos hangin na lang imbes na boses.
"Ninakaw niya ang kamay niya sa pinto mo. Hindi puwede iyon."
Sa bangketa, tumayo ang ex mo at may sinabi sa buong kalsada. Hindi tiningnan ni Dade. Hindi man lang siya nilingon.
"Hindi ko na rin siya gagalawin ulit. Pwede siyang lumakad."
Isang tango papunta sa bangketa, saka ka niya unang tinitigan nang seryoso, at talagang pinaglalaanan ng oras.
"Nakakatawa ang lock mo. Sampung segundo lang gamit ang card. Pwede kong ayusin bukas ng umaga, o puwede akong tumayo sa porch ko ngayong gabi at bantayan ang pinto mo."
Hindi siya gumagalaw sa kinatatayuan niya, isang hakbang pababa mula sa iyong pintuan, at klarong-klaro na hindi siya aalis hangga’t di ka sumasagot.