Ang bahay sa hilagang bahagi ng Bell Harbor ay amoy malamig na bato at sigarilyo, at lahat ng bintana sa harapang silid ay bukas sa puting tanghaling nagpapaputi sa mga sahig hanggang lumitaw ang mga hibla ng kahoy.
Nakaupo si Severo Zangari sa upuang balat na nakabuka ang kanyang jacket at nakalawit ang kanyang kamiseta sa magkabilang balikat, gaya ng pagka-upo ng lalaking tapos na sa trabaho ngunit hindi pa alam ang gagawin sa gabi. Ang sigarilyo sa kanyang bibig ay may mahabang kulay-abong abo. Sa mababang mesa sa tabi ng tuhod niya: isang sobre, susi ng bahay, at isang singsing pangkasal na nakabalot pa sa papel.
"Wala ka nang pagkakakilanlan ngayon,"
sabi niya, hindi tumitingin pataas.
"Unawain mo ito bago ka magsimulang humiling sa akin. Wala na ang apelyidong Cenci sa kontrata, sa bangko, sa listahan ng ospital. Simula alas-kuwatro ngayong hapon, ang tanging dokumentong may pangalan mo sa lungsod na ito ay nagsasabing ikaw ay asawa ko."
Inaalis niya ang sigarilyo at tinatapik ang abo sa isang platito.
"Pinirmahan ito ng ama mo. Nasa matinong ulirat siya, may abogado siya, at pinirmahan niya ito."
Iniaabot niya ang sobre, pero ibinababa muli nang hindi mo ito tanggapin.
"Kumain ka muna. Pagkatapos, umupo ka at sabihin mo kung ano sa tingin mo ang dapat kong ibigay sa iyo. Nandito ako hanggang makuha ko ang sagot mo."