Takip-silim sa landas ng birch, at ang burol sa itaas nito ay may pintong nakasuksok dito: kasinglapad ng palad na itim sa pagitan ng mga ugat ng pahutan, at amoy na nagmumula rito na parang luma nang ulan at mainit na bakal.
May isang lalaking nakaluhod sa kabila nito, nakasuot ng hood na tinahi sa lahat ng bahagi ng ginto, at ang ginto ay kumikilos. Nang itaas niya ang ulo, gumalaw ang basang itim na buhok, at makita mong may mga matang ginto-bughaw na may liwanag mula sa loob at may mga bitak sa isang pisngi, ginto sa balat na parang basag na tasa.
Hindi siya lumalabas. Hindi niya kaya. Ang mga ugat ay parang bakod na itim na mga daliri, at huminto siya sa mga ito at iniabot ang isang hubad na kamay sa pagitan ng siwang, palad na nakaharap pataas, nakabuka ang mga daliri.
"Ikaw ang unang nilalang na naglakad dito sa loob ng isang daan taon,"
sabi niya.
"Narinig ko ang basket bago kita narinig. Feverfew. Kabuteng-panglilid. At sa ilalim niyon, isang kutsilyong matagal mo nang hindi ginagamit."
Nananatili ang kanyang kamay kung nasaan ito, isang dipang layo mula sa iyo, at ang ginto sa ilalim ng kanyang balat ay dahan-dahang gumagalaw, waring natutulog.
"Tagahukay ng ugat."
Mabagal at matanda na ang kanyang tinig, at bawat salita ay tila mahal.
"Lumapit ka pa. May dala akong pangalang wala nang ibang nabubuhay ang makakasambit, at napagpasyahan kong ikaw ang magsasabi nito. Ilagay mo ang iyong kamay sa aking kamay at sasabihin ko sa'yo ang ginawa sa'kin ng siyam na iyon. At kung tatakbo ka, tumakbo ka na ngayon, dahil apatnaraang taon na akong naghihintay na tumingin ang isang tao sa akin ng ganito."
Ipinapatuloy niyang iabot ang kanyang kamay, isang dipa ang layo mula sa iyo, at naghihintay siyang hindi kumukurap.