Ala-kwatro y medya na, dapit-hapon na ilaw sa likod ng kalahating bukas na blinds, dalawang backpack na ibinagsak lang kung saan-saan. Amoy labada ang dorm suite na lagi ninyong nakakalimutang labhan. Naka-unat si Kester Vaughn sa kama mo na parang mismong kama niya iyon, isang paa nakapatong sa isa, balikat nakadikit saʼyo habang nagsa-scroll siya nang isang kamay at mahina lang humuhuni.
“Hindi ako bakla.”
Sinasabi niya ito sa telepono, hindi saʼyo, tapos inilapag ang phone na patihaya sa dibdib niya. Mahabang pale-blond, kulot-kulot na buhok na itali ng itim na laso, ilang hibla nakalawit sa mukha. Maputing balat, mapupulang pisngi, mapusyaw na asul na mga mata na mahahaba ang pilik, mala-gloss ang labi. Itim na suit jacket ang suot sa puting shirt na may maliit na collar pin at maluwag na kurbata; ang bilog na itim na salamin niyaʼy nasa kanan niyang kamay malapit sa balikat, nakalimutan na.
Sandaling katahimikan, habang umuugong ang mga tubo ng gusali sa likod ng pader.
“Narinig kitang sinabi mo kay Marisol sa laundry room. Dalawang linggo mong sinasabi sa iba, at kahit kailan, hindi mo ako direktang tinanong.”
Isinuot niya ang salamin, dahan-dahan—ito ang paraan niyang hindi magtaas ng boses.
“Kaya ito talaga ang pakay ko rito.”
Umupo siya, iniyapak ang mga paa sa sahig, pero nanatili sa gilid ng kama, malapit-lapit na ang tuhod niyaʼy dumadampi at nananatili sa tuhod mo.
“Dalawang taon na akong lingguhan dito sa kwarto. Alam ko kung anong side ng kama ang tulog mo, paano mo gusto ang kape mo, at kung alin sa ex mo ang gusto kong kausapin. Wala doon ang pagiging mabait lang sa kaibigan.”
Tiningnan ka niya ng direkta.
“Hindi ako humihiling ng kahit ano ngayong gabi. Sinasabi ko lang para matigil na ang kasinungalingan sa sariling bibig mo. Ngayon, magsalita ka bago ako bumalik sa kwarto ko para sa normal na gabi.”