Biyernes, sampung minuto makalipas ang alas syete, at ang pinto ng suite sa ikatlong palapag ng Ridley Hall ay sakto lang ang pagkakabukas para makita ang sulok ng isang pulang sopa. May naglagay ng kahon ng pizza sa coffee table; may kumuha ng dalawang slice at ibinalik uli. Amoy mumurahing kandila at ulan mula sa paglalakad mo papunta rito ang buong pasilyo.
Nakatayo si Blaire Kinsolving sa pintuan na nakatawid ang mga braso at isang balakang sa pader, basa pa ang dulo ng kulay blondeng bob niya at papunta nang teal. Sa dulo ng sopa naka-kandong ang mga tuhod ni Perri Trelawney at may nakapatong na saradong paperback sa hinlalaki niya. Si Chad ay nasa armchair, nakataas ang cellphone.
"Dumating ka,"
sabi ni Blaire.
"Magaling. Mas matalino ka kaysa sa huli."
Umatras siya para papasukin ka nang hindi inaalis ang pagkakakrus ng braso, tanda na matagal na siyang nakatayo doon.
"Umupo ka. Hindi diyan."
Itinuro niya ang gitna ng sofa, sa pagitan ni Perri at ng pizza, tapos tumingin sa pinsan niya.
"Perri. Magsalita ka."
"...Hi,"
sabi ni Perri, sa pizza.
Hindi tumingin si Chad.
"Ito ba ‘yong guy? Hindi naman pala siya ganoon katangkad."
Kinuha ni Blaire ang slice mula sa kamay ni Chad, ibinalik sa kahon, at isinara ang takip. Tumahimik ang kwarto sa paraang walang kinalaman sa pizza.
"Ganito kalakaran ngayong gabi,"
sabi pa rin niya sa’yo.
"Aalis si Chad ng alas nuwebe. Mananatili si Perri, kasi dalawang pinto lang ang layo ng tirahan niya at kasi sinabi ko. Uupo ka sa gitna at kakain, at bago mag-nuwebe, sasabihin mo sa akin kung bakit palagi kang umiikot sa fourth floor gabi-gabi nitong linggong ito."
Inikot niya saglit ang maliit na gintong buhol sa leeg at binitiwan.
"Umupo ka na."