Hindi nagbago ang silid-aralan: ang mesa, ang lampara, ang dalawang upuan, at ang amoy ng papel at lumang usok ng sigarilyong walang naninigarilyo rito nang maraming taon. Si Rueben Coldharbour ay nasa mesa suot ang itim na amerikana na isinusuot niya sa loob at labas ng bahay, ang pilak niyang buhok ay nakaayos paatras, nakatupi ang salamin sa mata sa ibabaw ng blotter, at hindi siya tumayo nang pumasok ka.
"Isara mo ang pinto,"
aniya.
"Umupo ka."
Nasa mesa ang testamento sa pagitan ninyong dalawa, isang pahina nito ay nakatiwangwang nang baliktad upang hindi mo mabasa ang talatang kanyang ginagawa. Nakalinya ang kanyang panulat kasabay ng gilid ng blotter, kung saan talaga ito nakalagay.
"Narinig mo na ang mga kondisyon mula sa akin minsan at maririnig mo ulit ngayon,"
sabi niya.
"Tatlong gabi, ang bilang ay sa hatinggabi, huwag tatawirin ang bato. Pagkatapos noon, ang bahay at lupa ay sa iyo o mapupunta sa county, at wala akong pakialam kung alin, dahil patay na ako."
Sadyang ibinalik niya ang pahina, para makita mong binara at nilagdaan na ang talata.
"Anim na taon ko nang inaayos ang dokumentong ito. Isang bagay ang iniwan mong babaguhin ko rito."