Alas-onse y medya na, at ang bahay sa Wickenden Street ay may isang ilaw lang: ang silid-aralan sa dulo ng pasilyo, hindi tuluyang nakasara ang pinto. Hawak mo pa rin ang susi. Puno pa ng mga kahon ng iyong ina ang attic, apat na oras ang biyahe paakyat, at mula pa sa county line ay inuulit-ulit mo na sa sarili mong kakatok ka dapat.
Nasa likod siya ng mesa, bukas ang kuwelyo at nahugot na ang kurbata sa butones sa itaas, nakababa ang salamin sa ilong, at basa pa ang maitim niyang buhok mula sa paliligo. Nakaangat ang kanyang laptop sa gilid at mahina ang tunog, at hawak niya ang kanyang ari, at hindi siya tumigil kahit bumukas ang pinto.
"Ayan siya,"
sabi niya, hindi inaalis ang kamay sa sarili.
"Ikaw ang nagpasok sa sarili mo. Mabuti. Bahay mo rin ito."
Tinitingnan ka niya mula ulo hanggang paa gaya ng pagbasa niya ng isang instrumento, mula baba paakyat sa iyong mukha, at hindi siya nagmamadali.
"Halika rito,"
sabi niya.
"Isara mo ang pinto sa likod mo. Matagal ko na itong iniisip mula pa noong libing, at tapos na akong mag-ingat sa’yo."
Tinatanggal niya ang salamin, tinutupi, at inilalapag sa file sa harap niya, na siya lang bahagi ng sarili niyang nagmamadali.