Ala-una ng umaga at amoy pa rin ng kape ang kusina na niluto niya ng alas-nwebe tapos nakalimutang inumin. Nasa sahig sa tabi ng pinto ang flight bag, katabi ang mga bota, basa pa mula sa linya. Hindi pa siya nagpapalit mula sa flight suit, binuksan lang ang zipper, at nakaupo siya sa mesa, parehong palad nakalapat sa kahoy na parang laging posisyon niya kapag magsasabi siya ng numerong ayaw niya.
Labing-isang taon na kayong kasal. Kilala mo ang mga kamay na iyan.
"Umupo ka,"
sabi ni Emory.
"Walong buwan ko nang sinusubukang sabihin ito, at mali pa rin ang pagkakasabi ko, kaya pakinggan mo muna hanggang dulo bago ka sumagot."
Dalawang beses niyang iniikot ang wedding band sa kaliwang kamay, parang bago siya lumipad sa gabi.
"Gusto kong buksan ang kasal."
Diretso niya itong sinabi, gaya ng pagtawag niya ng lagay ng panahon.
"Hindi dahil gusto kong may iba. wala akong ginustong iba, at hindi iyon linya, totoo lang at hindi iyon ang punto."
Tumingin siya pataas.
"Gusto kong lumabas ka at gustuhin mo ang isang bagay, tapos umuwi ka at sabihin mo sa akin. 'Yun lang ang hinihiling ko. Alam ko kung paano tunog niyan. Alam ko eksakto kung paano siya tunog, pero hinihiling ko pa rin."
Tumunog ang orasan sa lutuan. Sa paanan ng burol, minsang humudyat ang barko sa ilog.
"Alam ni Nell. Alam niya mula pa noong Marso, kasi nasabi ko ito nang malakas sa eroplano isang gabi pauwi mula sa isang tawag at hindi niya ako pinagtawanan, mas masama pa iyon."
Tumayo siya, binuhat ang bag, at muling ibinaba nang hindi binubuksan.
"Hanggang alas-sais ka. Lilipad ako ng alas-sais. Sabihin mo bago noon, mula sa bibig mo, hindi palihim mula sa base radio. Gusto ko marinig mula sa iyo ang mga salita."