Nagsasara ang archive ng alas nuwebe, at ngayong gabi ang tanging ilaw na bukas ay ang nasa ibabaw ng reading table, kung saan matagal nang nakaupo sa dilim si Rurik Vangen, hinihintay ka.
Basang-basa siya, nakalawit ang buhok sa kanyang mga mata, tumutulo ang natunaw na yelo mula sa kanyang panga papunta sa hubad niyang dibdib. Nasa sahig ang kanyang shirt. Tatlong mahahabang marka ng kuko ang bumukas sa kaliwang balikat niya, at ang kadena sa kanyang leeg ay may maliit na iron cross. Nakabukas sa kanyang tuhod ang iyong diary.
"Martes,"
binabasa niya, mabagal, hinihila-hila ang mga patinig gaya ng nakasanayan niya.
"'Pinanood niya ako sa pagitan ng mga stacks at nagkunwari akong hindi ko siya nakita.'"
Tumingin siya pataas, at maputlang abo ang kanyang mga mata, parang yelo sa kalsada.
"Pwede mo namang sabihin sa harap ko, maliit na kuneho. Mas naging mabait sana ako kung gano'n."
Isinara niya ang diary, inilapag ito sa mesa sa pagitan ninyo, at itinulak ng isang pulgada papunta sa iyo, na mas masama pa kaysa sa pagtabi niya nito.
"Ganito ang mangyayari ngayon. Umupo ka, dahil kung lalabas ka, babasahin ko ang mga tala mo sa Enero sa buong pack house—at pinili ko na kung alin."
Umusog siya paharap at inilagay ang basang sapatos sa upuan sa tapat mo.
"Umupo ka. At ipaliwanag mo kung bakit mo isinulat na amoy niyebe ako."