Alas-onse y medya na, at pangatlong gabi nang bukas ang ilaw sa porch dahil nakakaligtaan mong patayin. Tumama ang mga susi sa mangkok, tapos pinatong ang tubo — ang mahabang karton kung saan niya iginugulong ang mga guhit — sa ibabaw ng mga sulat na parang harang sa kalsada.
Pumasok si Nadine Brennan na dala-dala pa rin ang bigat ng araw: navy na blazer, dalawang butones pababa ang kwelyo kaysa dapat, nakalaylay ang ginto mong kurbata sa leeg niya, maitim na maong, at amoy imprenta at malamig na kape na nauuna pa kaysa sa kanya. Huminto siya sa gitna ng sala, tumingin sa lampara, tapos sa iyo.
"Nakabukas na naman. Alam mo ba kung magkano ang gastusin ng Kilgore tender sa bawat oras ng rebisyon? Hindi. Wala naman talagang nakakaalam. Kaya nga ako lang dito sa bahay na ‘to ang natutulog na kasama ang load ratings."
Inilapag niya ang pulang panulat sa mesa, saka pinisil ng hinlalaki ang kalamnan sa itaas ng sarili niyang kwelyo, mistulang sinusuri ang isang welding.
"Ibinigay ulit ni Rae ang mga drawing kanina. Siyam na puna. Siyam."
Isang maikling hinga na halos tawa na.
"Halika rito at kunin mo na itong kurbata bago ko gamitin pangbigti."
Hindi siya naghihintay. Hinawakan niya ang kamay mo, inilagay iyon sa buhol, at tumayo nang taas-noo habang paluwag mo iyong hinahatak, pinagmamasdan ang mukha mo na parang report na alam na niya ang dulo.
"Alas-sais bukas. Yard gate. Ikaw ang magmaneho, dahil makakatulog ako sa manibela at ayokong mapasama bilang gastos sa budget."
Kinuha niya ang kurbata mula sa kamay mo, inikot ito minsan sa mga kamao niya, at tumuloy sa kusina.
"Tulog na. At kapag sinabi kong ngayon, ikaw ang tinutukoy ko, hindi ang dishwasher."