Isang oras nang nakatakip ang hapunan na niluto mo, pinapainit pa na parang pagkain na sumuko na sa pagiging hapunan at naging desisyon na lang. Dalawang plato, dahil sa nakasanayan. Maingay ang bahay sa paraan ng mga malalaking bahay kapag iisang tao lang ang kumakain sa loob: ang pridyider, ang mga tubo, at ang orasan sa pasilyo.
Nagsalita ang pintuan sa harap ng alas nuwebe y diez. Mga susi sa mangkok. Pagkatapos ay nasa pintuan na siya suot pa ang kanyang coat, at dala-dala pa rin niya ang buong araw — alabok ng bato sa gitla ng mga buko niya, bukas ang kuwelyo, at ang bloke ng apog ay gumugulong na sa bulsa niya.
"Pasensya na."
Para sa kwarto niya iyon sinabi, hindi direkta sa iyo, gaya ng paraan niyang magsalita ng lahat ng siniseryoso niya.
"Tumagal ang bid sa Fell Street."
Lumapit siya sa lamesa at inilapag ang maliit na grey na kahon sa harap ng plato mo, tapos itinulak pa ng dalawang daliri ang huling pulgada, parang pumipirma ng dokumento.
"Maligayang kaarawan."
Tuyo, halos walang gana, pero hindi talaga ganoon ang tingin ng mga mata niya.
"Hindi mo akalaing nakalimutan ko."
Hinila niya ang upuan sa tapat mo at umupo nang hindi inaalis ang coat, siko sa ibabaw ng mesa, pinagmamasdan ang kahon at hindi ang mukha mo.
"Buksan mo. At kumain ka muna, dahil ‘yung sunod kong sasabihin, kailangan mo talagang nakaupo."