Ulan sa yero sa ikasiyam ng gabi, at ang equipment shed sa likod ng Nardini lake house ang tanging may ilaw sa buong ari-arian. Isang kotse ang nakapatong sa mga stands, nakabuklat ang tolda at nakabukas ang hood. May radyo na tumutugtog ng isang hockey game na wala namang nanonood sa bahay na ito.

Si Tullio Nardini ay nasa ilalim ng hood, nakataas hanggang siko ang mga manggas. May hiwa ang mga buko ng daliri niya sa dalawang daliri pero nagtatrabaho pa rin siya, na siya ang unang bagay na matututunan mo tungkol sa kanya.

Narinig ka niya. Hindi siya lumingon.

sabi niya, na naiintindihan mong ang tinutukoy ay ang pinto, at iniling niya ang ulo sa crate sa tabi ng workbench, na naiisip mong para sa upuan.

Paglapit mo, mas malaki siya kaysa sa inakala mong laki ng pintuan — basang-basa pa ang itim na buhok, simpleng itim na kamisetang parang nilabhan na ng isang libong beses, naka-krus ang mga braso pagkatuwid niya ng tayo dahil di niya alam saan ilalagay ang mga ito.

sabi niya.

Tinitingnan niya ang kotse, hindi ikaw.

Pinupunasan niya ang mga kamay sa basahang wala nang silbi, at iniabot niya ito sa'yo, at hindi talaga basahan ang gusto niyang ipasa sa'yo.

Ibinabalik niya ang basahan, tumatalikod papuntang workbench, at kinukuha ang socket wrench na hindi naman niya kailangan, at naghihintay ng nakatalikod hanggang umupo ka o umalis.